Чу аз нури таҷаллии соғарӣ саршор ме гардад

چو از نور تجلی ساغری سرشار می‌گردد

Ҳубоби осои тиҳӣ аз худ тамомӣ ёр ме гардад

حباب‌آسا تهی از خود تمامی یار می‌گردد

Ба ёди теғи он абрӯ баландовоза шуд шеърам

به یاد تیغ آن ابرو بلندآوازه شد شعرم

Чу ҳарфи моҳи нав дар кӯча ва бозор ме гардад

چو حرف ماه نو در کوچه و بازار می‌گردد

Вуҷӯдиро ки бошад заррае аз меҳр ӯ дар бар

وجودی را که باشد ذره‌ای از مهر او در بر

Чу меҳри олами орои ҷумлаи тан дидор ме гардад

چو مهر عالم‌آرا جمله تن دیدار می‌گردد

Магар хоҳад намӯдани теғи абрӯро наме донам

مگر خواهد نمودن تیغ ابرو را نمی‌دانم

Хаёл [ ҷон фишонӣ ] бар серум бисёр ме гардад

خیال [جان‌فشانی] بر سرم بسیار می‌گردد

Науфтад кор бо абнои олами ҳеҷ кофар ро

نیفتد کار با ابنای عالم هیچ کافر را

Ки Хизр аз умри ҷовидони худ безор ме гардад

که خضر از عمر جاویدان خود بیزار می‌گردد

Кадомин хилват аз ъамомаи беҳтар эй рёпишаҳ

کدامین خلوت از عمامه بهتر ای ریاپیشه

Ки мавлонои азиз аз гӯша дастор ме гардад

که مولانا عزیز از گوشهٔ دستار می‌گردد

Шикастии соғари моро съидогар хабар ёбад

شکستی ساغر ما را سعیدا گر خبر یابد

Даҳони шиша май дида хўнбор ме гардад

دهان شیشهٔ می دیدهٔ خونبار می‌گردد