Забони бастаи мо савт бесадо дорад

زبان بستهٔ ما صوت بی صدا دارد

Лаб хамӯш ба дили ҳарф ошно дорад

لب خموش به دل حرف آشنا دارد

Ба саъй ҳар ки Абуҷаҳл нафас карда ба чоҳ

به سعی هر که ابوجهل نفس کرده به چاه

Қисм ба умра ӯ каъбааш сафо дорад

قسم به عمرهٔ او کعبه اش صفا دارد

Мау ситорау хуршеди ин ғалат ҳарфӣ аст

مه و ستاره و خورشید این غلط حرفی است

Фалаки зи гардиши айёми доғ ҳо дорад

فلک ز گردش ایام داغ ها دارد

Чаро чу чархи фалаки зулф саркашӣ накунад

چرا چو چرخ فلک زلف سرکشی نکند

Ки офтобу мау Зуҳра ва сҳо дорад

که آفتاب و مه و زهره و سها دارد

Агар ба каъба равад дил агар ба қудси халил

اگر به کعبه رود دل اگر به قدس خلیل

Муҳаббати Наҷафу шавқ Карбало дорад

محبت نجف و شوق کربلا دارد

Нишони қомати он шӯх медиҳад дил ро

نشان قامت آن شوخ می دهد دل را

Аз он ба мисраи барҷастаи сарв ҷо дорад

از آن به مصرع برجسته سرو جا دارد

Дар интизори хаданги ту сайд Ром карда

در انتظار خدنگ تو صید رم کرده

Давида мераваду чашм бар қафо дорад

دویده می رود و چشم بر قفا دارد

Дилӣ ки ёфт съидои паноҳ дар хами зулф

دلی که یافت سعیدا پناه در خم زلف

Чаҳ ғами зи сояи бол [ ва ] пар ҳумо дорад

چه غم ز سایهٔ بال [و] پر هما دارد