Чун зи хӯни ошиқи он рухсораи гул , мл ме хӯрд

چون ز خون عاشق آن رخساره گل، مل می‌خورد

Сад гиреҳи болои ҳам аз ноз кокул ме хӯрд

صد گره بالای هم از ناز کاکل می‌خورد

намекунад аз ошиқон , маъшӯқи ҷазби ранг ро

می‌کند از عاشقان، معشوق جذب رنگ را

Доимо дар ин чамани гули хӯн булбул ме хӯрд

دایماً در این چمن گل خون بلبل می‌خورد

Ваҳшии дил тоза дорад ком аз зулф батон

وحشی دل تازه دارد کام از زلف بتان

Оҳӯии ин дашти доими барг сунбул ме хӯрд

آهوی این دشت دایم برگ سنبل می‌خورد

Гарчи мадҳами пеши қадари Муртазои барг ки аст

گرچه مدحم پیش قدر مرتضی برگ که است

Нест зойеъи хотирам ҷамъаст длдл ме хӯрд

نیست ضایع خاطرم جمع است دلدل می‌خورد

Май барад чун хаси съидои охираши сайли фано

می‌برد چون خس سعیدا آخرش سیل فنا

Бо вуҷӯд май касе ғами зери ин пул мехӯрд ?

با وجود می کسی غم زیر این پل می‌خورد؟