Файз аз кӯчаи маъшуқа ҳаво ме гирад

فیض از کوچهٔ معشوقه هوا می گیرد

Накҳат аз турра ӯ бод сабо ме гирад

نکهت از طرهٔ او باد صبا می گیرد

Ба дами субҳи фано ҳар ки шабӣ ҳастӣ дод

به دم صبح فنا هر که شبی هستی داد

Файзҳо аз нафаси субҳ бақо ме гирад

فیض ها از نفس صبح بقا می گیرد

Ҷой дар дидаи афтодаи худ соз ки сарв

جای در دیدهٔ افتادهٔ خود ساز که سرو

Дар канори лаб ҷӯ нашав ва намо ме гирад

در کنار لب جو نشو و نما می گیرد

Нашавад гуми пайаш аз дидаи ошиқ ки зи лутф

نشود گم پی اش از دیدهٔ عاشق که ز لطف

Ҳар куҷои пой наад ранг ҳино ме гирад

هر کجا پای نهد رنگ حنا می گیرد

Хирмани сӯхтаи толеъи дил бесабру сукӯн

خرمن سوخته طالع دل بی صبر و سکون

Оташ аз санги асар аз фар ҳумо ме гирад

آتش از سنگ اثر از فر هما می گیرد

Хати мишкӣни ту ҳар чанд ки омад зи хато

خط مشکین تو هر چند که آمد ز خطا

Нукта бар рӯй ту аз рӯй хато ме гирад

نکته بر روی تو از روی خطا می گیرد

Душман аз дасти съидои натавонад ки равад

دشمن از دست سعیدا نتواند که رود

Гар равад аз раҳи тақдир қазо ме гирад

گر رود از ره تقدیر قضا می گیرد