Шавам девонааш маҷнӯн ба мангар ҳамсафар бошад

شوم دیوانه اش مجنون به من گر همسفر باشد

Дар оташ май рӯм парвонаамгар роҳбар бошад

در آتش می روم پروانه ام گر راهبر باشد

Тавонам шуд ба исои ҳам нафасгар хушк лаб бошам

توانم شد به عیسی هم نفس گر خشک لب باشم

Рӯм бар осмонгар ҳамчуи абрами чашм тар бошад

روم بر آسمان گر همچو ابرم چشم تر باشد

Шавад он вақти айби кҷрўони рости рӯи зоҳир

شود آن وقت عیب کجروان راست رو ظاهر

Ки одамро қабули ом аз роҳ ҳунар бошад

که آدم را قبول عام از راه هنر باشد

Чисон оташ кунад манъи тапиши мурғи кабобӣ ро

چسان آتش کند منع تپش مرغ کبابی را

Ки бо ҳар шуъла парвоз оварадгар бол ва пар бошад

که با هر شعله پرواز آورد گر بال و پر باشد

Сухани борӣктар аз мӯӣ хоҳад дар миён омад

سخن باریک تر از موی خواهد در میان آمد

Дар он базмӣ ки ҳарфи печу тоби он камар бошад

در آن بزمی که حرف پیچ و تاب آن کمر باشد

Ба таклифи намозу рӯза чун ҳушёр ме гиранд

به تکلیف نماز و روزه چون هشیار می گیرند

Нахоҳам рафт аз майхона то ақлам ба сар бошад

نخواهم رفت از میخانه تا عقلم به سر باشد

Чисони дилро тавон бардошт аз мижгони хунрезӣ

چسان دل را توان برداشت از مژگان خونریزی

Ки кори синаи ришони доимо бо нештар бошад

که کار سینه ریشان دایماً با نیشتر باشد

з бе баррагии туоне ҳамчуи сарви озоди гардидан

ز بی برگی توانی همچو سرو آزاد گردیدن

Ки дар бораст ҳар нахлӣ ки онро барг ва бар бошад

که در بار است هر نخلی که آن را برگ و بر باشد

Тавон дар гулшани олами съидои икдмӣ во шуд

توان در گلشن عالم سعیدا یکدمی وا شد

Ба шарти онкӣ дар дастат чу гули як мушт зар бошад

به شرط آنکه در دستت چو گل یک مشت زر باشد