Наққоши тарҳи сӯрати онро чисон кашад

نقاش طرح صورت آن را چسان کشد

Он дастрас куҷост ки каси нақш ҷон кашад

آن دسترس کجاست که کس نقش جان کشد

Хол ва хаташ кашад ба яқин ҳар мусаввирӣ

خال و خطش کشد به یقین هر مصوری

Аммо камони абрӯии онро чисон кашад

اما کمان ابروی آن را چسان کشد

Натавон кашид гуфт малики бори ишқ ро

نتوان کشید گفت ملک بار عشق را

Аммо чаҳ чора гуфт ки ин нотавон кашад

اما چه چاره گفت که این ناتوان کشد

Олами вуқуъи сӯрати ин корхона нест

عالم وقوع صورت این کارخانه نیست

Сонеъи қалами нахусти пай имтиҳон кашад

صانع قلم نخست پی امتحان کشد

Дунёу охират ба туфайл ниёз ӯст

دنیا و آخرت به طفیل نیاز اوست

Ҳар ошиқӣ ки нози ту номеҳрбон кашад

هر عاشقی که ناز تو نامهربان کشد

Савдо ба ғайриишқи ту ҳар кас ки нақши баст

سودا به غیرعشق تو هر کس که نقش بست

Гар сўдҳост дар назари охир зиён кашад

گر سودهاست در نظر آخر زیان کشد

Хоҳад ки то сабк нашавад гуфтугӯии ишқ

خواهد که تا سبک نشود گفتگوی عشق

Худро бигӯ ба гӯшаи гӯш гарон кашад

خود را بگو به گوشهٔ گوش گران کشد

Хуши ошиқӣ ки аз дами теғи шаҳодаташ

خوش عاشقی که از دم تیغ شهادتش

Бе заҳмати хумор , меарғавон кашад

بی زحمت خمار، می ارغوان کشد

Ёрб чаҳ дилбарии ту ки нанамуда рӯй хеш

یارب چه دلبری تو که ننموده روی خویش

То ҳашари интизори ту пер ва ҷавон кашад

تا حشر انتظار تو پیر و جوان کشد

Дар ин замонаи як ҷиҳатӣ дар ниҳод нест

در این زمانه یک جهتی در نهاد نیست

Аз байзаи мурғ агар ба мисли тавъамон кашад

از بیضه مرغ اگر به مثل توأمان کشد

Ҳар соғарӣ ки он лаб менӯш ме кашад

هر ساغری که آن لب می نوش می کشد

Дилро зи қайди силсила ҳуш ме кашад

دل را ز قید سلسلهٔ هوش می کشد

Дар ҳар чаман ки сарв кунад ёди қоматаш

در هر چمن که سرو کند یاد قامتش

Булбули забони нолау гул гӯш ме кашад

بلبل زبان ناله و گل گوش می کشد

Зоҳид ки даии гуноҳ ба гардан наме гирифт

زاهد که دی گناه به گردن نمی گرفت

Бор худӣ бибин ки чаҳ бар дӯш ме кашад

بار خودی ببین که چه بر دوش می کشد

Абрӯӣ ӯ ки панҷаи хуршед тоб дод

ابروی او که پنجهٔ خورشید تاب داد

Нози ин камон ба қӯт бозуаш ме кашад

ناز این کمان به قوت بازوش می کشد

То ҳарф мебаланд нагардад миёни халқ

تا حرف می بلند نگردد میان خلق

Дили бодаи сухани зи раҳ гӯш ме кашад

دل بادهٔ سخن ز ره گوش می کشد

Ҷо дар даҳони шиша май мекунад ба завқ

جا در دهان شیشهٔ می می کند به ذوق

Ҳар зоҳидӣ ки пунбае аз гӯш ме кашад

هر زاهدی که پنبه ای از گوش می کشد

Кайфият шароб диҳад чашми маст ӯ

کیفیت شراب دهد چشم مست او

Риндӣ ки беқадаҳ май сар ҷӯш ме кашад

رندی که بی قدح می سر جوش می کشد

Тарсами камони нишон маломат кунад ту ро

ترسم کمان نشان ملامت کند تو را

Ин гӯшаи гир , сахт дар оғӯш ме кашад

این گوشه گیر، سخت در آغوش می کشد

Ҳарф накӯй ишқи съидо чу буии гул

حرف نکوی عشق سعیدا چو بوی گل

Худро ба ғунчаи лаб хомӯш ме кашад

خود را به غنچهٔ لب خاموش می کشد