Боз то дар чамани он сарв хиромон омад

باز تا در چمن آن سرو خرامان آمد

Ранг бар рӯй гулу фохтаро ҷон омад

رنگ بر روی گل و فاخته را جان آمد

Рост гӯям ки варои сарв хато гуфтам каҷ

راست گویم که ورا سرو خطا گفتم کج

Нахл умрӣаст ки дар сӯрат инсон омад

نخل عمری است که در صورت انسان آمد

Ҳар ки аз асли худ огоҳ буд дам назанад

هر که از اصل خود آگاه بود دم نزند

Ки камоли ҳама аз ғоят нуқсон омад

که کمال همه از غایت نقصان آمد

Бскаҳи хӯни ҷигар аз модари гетӣ хӯрда аст

بسکه خون جگر از مادر گیتی خورده است

Тифл аз онаст ки бо дида гирён омад

طفل از آن است که با دیدهٔ گریان آمد

Дӯш бар хоки съидои қадами хеши ниҳод

دوش بر خاک سعیدا قدم خویش نهاد

Ба назари нур ва ба дили сабр ва ба тан ҷон омад

به نظر نور و به دل صبر و به تن جان آمد