Сабзае ҷузи оҳ кӣ аз хоки маҷнӯн май дамад

سبزه‌ای جز آه کی از خاک مجنون می‌دمد

Аз Нитсаатон муҳаббати нолаи берун май дамад

از نیستان محبت ناله بیرون می‌دمد

Бас ки май нӯшидаи он бдхўи арақ аз пайкараш

بس که می نوشیده آن بدخو عرق از پیکرش

Ҳамчуи ранги бода аз мино ба берун май дамад

همچو رنگ باده از مینا به بیرون می‌دمد

Дар қариби дил ҳар афсунӣ ки Лайлӣ хонда аст

در قریب دل هر افسونی که لیلی خوانده است

Боз ҳар борӣ ки мехонд ба маҷнӯн май дамад

باز هر باری که می‌خواند به مجنون می‌دمد

Хати рухсори ту беҷо нест ҳасани зоҳираш

خط رخسار تو بی‌جا نیست حسن ظاهرش

Шеъри номавзуни куҷо аз табъи мавзун май дамад

شعر ناموزون کجا از طبع موزون می‌دمد

Дар баҳористони табъами сабзае бегона нест

در بهارستان طبعم سبزه‌ای بیگانه نیست

Май тарошам ҳарчӣ онҷои ғайри мазмун май дамад

می‌تراشم هرچه آنجا غیر مضمون می‌دمد

Дай съидо мешунид аз сокинони кӯии ёр

دی سعیدا می‌شنید از ساکنان کوی یار

Оҳ гарм кист ин ҳршб ба гардун май дамад

آه گرم کیست این هرشب به گردون می‌دمد