Хуши он касон ки ба фикри дил фигор худанд

خوش آن کسان که به فکر دل فگار خودند

Чу доғи лолаи чароғи сар мазор худанд

چو داغ لاله چراغ سر مزار خودند

Чу гул шукуфта димоғанд дар парешоне

چو گل شکفته دماغند در پریشانی

Чу абри тозаи дил аз чашм ашкбор худанд

چو ابر تازه دل از چشم اشکبار خودند

Чу сарви сар ба тамошо кашидаанд аз боғ

چو سرو سر به تماشا کشیده اند از باغ

Чу сабза дар қадами ёр глъзор худанд

چو سبزه در قدم یار گلعذار خودند

Чу захми лаби зи шикояти дубора дӯхта анд

چو زخم لب ز شکایت دوباره دوخته اند

Чу доғи тозаи шаби врўз дар фишор худанд

چو داغ تازه شب وروز در فشار خودند

з ғифлатаст съидо ки ғайр май бенанд

ز غفلت است سعیدا که غیر می بینند

зи хоби ноз чу хезанд дар канор худанд

ز خواب ناز چو خیزند در کنار خودند