Не чу парвонаи ҳамаи зи оташ нисбат сӯзанд

نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزند

Ошиқони бештар аз гармӣ суҳбат сӯзанд

عاشقان بیشتر از گرمی صحبت سوزند

Шамъи мумӣ чаҳ кунӣ бо дили сангӣ ки тўрост

شمع مومی چه کنی با دل سنگی که توراست

Надиҳади нури чароғӣ ки ба турбат сӯзанд

ندهد نور چراغی که به تربت سوزند

Ҳасани Юсуф чу шавад рӯй биравӣ рухи ёр

حسن یوسف چو شود روی بروی رخ یار

Чун чароғӣаст ғарибон ки ба ғурбат сӯзанд

چون چراغی است غریبان که به غربت سوزند

Дил ба ҷони сӯхт чу ҳиндӯ ки пас аз сӯхтанаш

دل به جان سوخت چو هندو که پس از سوختنش

эй басои дӯст ки худро ба муҳаббат сӯзанд

ای بسا دوست که خود را به محبت سوزند

Ҳеҷ гуҳи боғ шаҳидон набӯд бе гули доғ

هیچ گه باغ شهیدان نبود بی گل داغ

Ин чароғӣаст съидо ки ба навбат сӯзанд

این چراغی است سعیدا که به نوبت سوزند