Дилбарон чун ба ҳаваси ришта ҷон ме сӯзанд

دلبران چون به هوس رشتهٔ جان می سوزند

Бештар аз ҳамаи кас сӯхтагон ме сӯзанд

بیشتر از همه کس سوختگان می سوزند

Иттифоқии з азал нест ба ҳам хубон ро

اتفاقی ز ازل نیست به هم خوبان را

Варнагар ҷамъи биёянд ҷаҳон ме сӯзанд

ورنه گر جمع بیایند جهان می سوزند

Ҳамаи хубони ҷҳонсўз , чароғи хӯбӣ

همه خوبان جهانسوز، چراغ خوبی

Турфа шамъӣаст ки аз партав он ме сӯзанд

طرفه شمعی است که از پرتو آن می سوزند

Шуъла чун тез шавад хушки зтар фарқӣ нест

شعله چون تیز شود خشک ز تر فرقی نیست

Ишқ чун гарм шавад пер ва ҷавон ме сӯзанд

عشق چون گرم شود پیر و جوان می سوزند

Дар дили санг батон оташ пинҳонӣ ҳаст

در دل سنگ بتان آتش پنهانی هست

Ки аз он пунба ҳар доғ ниҳон ме сӯзанд

که از آن پنبهٔ هر داغ نهان می سوزند

Сӯзиши машъали худ ҷавҳар мардӣ набӯд

سوزش مشعل خود جوهر مردی نبود

Ин чароғӣаст ки худ перзанон ме сӯзанд

این چراغی است که خود پیرزنان می سوزند

Сӯзи ағёр на аз роҳи камол шавқ аст

سوز اغیار نه از راه کمال شوق است

То бисӯзӣ ту съидо дгарон ме сӯзанд

تا بسوزی تو سعیدا دگران می سوزند