Ҳар каси назар ба сӯии ту аз давр ме кунад

هر کس نظر به سوی تو از دور می کند

Ҳар хонаро хаёли ту пурнур ме кунад

هر خانه را خیال تو پرنور می کند

Бигузар зи чину чинӣ ва дар соғари суфол

بگذر ز چین و چینی و در ساغر سفال

Май нӯш эй фақир ки фағфур ме кунад

می نوش ای فقیر که فغفور می کند

Бар доғҳои куҳнаи сад орзӯии хом

بر داغ های کهنهٔ صد آرزوی خام

Перии алоҷи марҳам кофур ме кунад

پیری علاج مرهم کافور می کند

Дорӣ ба ёдгор агар захми теғи ишқ

داری به یادگار اگر زخم تیغ عشق

Алмоси резаи пош ки носур ме кунад

الماس ریزه پاش که ناسور می کند

Не май ба ҷому неи дили ҷамъ ва на сархушам

نی می به جام و نی دل جمع و نه سرخوشم

Хушҳоли он ки кор ба дастур ме кунад

خوشحال آن که کار به دستور می کند

Ҳар кас ки дилнишин хилоиқ шавад ба саъй

هر کس که دلنشین خلایق شود به سعی

Ҷо дар миёни хона занбӯр ме кунад

جا در میان خانهٔ زنبور می کند

Шурӣ ки ишқ дар сари ман ҷой карда аст

شوری که عشق در سر من جای کرده است

Охир ба зӯри коса танбур ме кунад

آخر به زور کاسهٔ تنبور می کند

Ҳақи намак ба ҷой наёрад ҳар он ки ӯ

حق نمک به جای نیارد هر آن که او

Ҳасан намак фишон тўош кӯр ме кунад

حسن نمک فشان تواش کور می کند

Пӯшидани назар на зи ҷамъият дил аст

پوشیدن نظر نه ز جمعیت دل است

Зоҳиди риёи зи чашми ту мастур ме кунад

زاهد ریا ز چشم تو مستور می کند

Гар нест ҳеҷ манфиатӣ аз шароби талх

گر نیست هیچ منفعتی از شراب تلخ

Муфтии ҳамин басаст ки масрур ме кунад

مفتی همین بس است که مسرور می کند

Ҳар ҷои ғамӣ ки роҳ ба ҷое наме диҳанд

هر جا غمی که راه به جایی نمی دهند

Бедасту по ба синаи ман зӯр ме кунад

بی دست و پا به سینهٔ من زور می کند

Сад офарин ба даст ва ба бозуии он ки ӯ

صد آفرین به دست و به بازوی آن که او

Дар зери хоки дона ангур ме кунад

در زیر خاک دانهٔ انگور می کند

Мӯсо сиёҳ карда назар меравад ба тавр

موسی سیاه کرده نظر می رود به طور

Дилро нигоҳи чашми сияҳ тавр ме кунад

دل را نگاه چشم سیه طور می کند

Силӣ магар қафост съидо ки рӯзгор

سیلی مگر قفاست سعیدا که روزگار

Бози ин харобаро з чаҳ маъмур ме кунад

باز این خرابه را  ز چه معمور می کند