Ёри ман дарду кабобами дил ва май хӯни ҷигар

یار من درد و کبابم دل و می خون جگر

Нест ҷузи зери заминами ҳаваси ҷой дигар

نیست جز زیر زمینم هوس جای دگر

Хотири хастаи ман байну гшои лаб ба сухан

خاطر خستهٔ من بین و گشا لب به سخن

Ки бойени заъф даво нест биҷузи гул ба шукр

که باین ضعف دوا نیست بجز گل به شکر

Ҷавҳари ҳиммати зотяш намоён гардад

جوهر همت ذاتیش نمایان گردد

Пеши ёрони писариро ки баради номи падар

پیش یاران پسری را که برد نام پدر

Ақлро нур намонад чу шавад мӯии сифед

عقل را نور نماند چو شود موی سفید

Шамъ торик бимонад чу шавад вақти саҳар

شمع تاریک بماند چو شود وقت سحر

намерасадгар қадаҳи бода маънӣ нӯшем

می رسد گر قدح بادهٔ معنی نوشیم

Мо ки даврон дигар гашт нагаштем дигар

ما که دوران دگر گشت نگشتیم دگر

Ҳарфи он лаъли лабу танги даҳон боз бигӯ

حرف آن لعل لب و تنگ دهان باز بگو

Сухан аз бӯса ва ҷомаст мукаррари хуштар

سخن از بوسه و جام است مکرر خوشتر

Расании басти съидо ба миён то ки шунид

رسنی بست سعیدا به میان تا که شنید

Зери боринди мурассаъи камарон то ба камар

زیر بارند مرصع کمران تا به کمر