Дар ҷаҳонии кови матоъи фахр ӯ бошад ғурур

در جهانی کاو متاع فخر او باشد غرور

Аҳл ӯ ночор гардад толиби фисқу фуҷур

اهل او ناچار گردد طالب فسق و فجور

Дар ҳақиқати одамии инсони айн воҷиб аст

در حقیقت آدمی انسان عین واجب است

Ин ду оламро ду чашмии дони ту бар ваҷҳи зуҳӯр

این دو عالم را دو چشمی دان تو بر وجه ظهور

Расму одат аз фақирон хостан маҳз хатост

رسم و عادت از فقیران خواستن محض خطاست

Кас намехоҳад тавозуъро зи асҳоби қубӯр

کس نمی خواهد تواضع را ز اصحاب قبور

Дар ду олам нест ошиқро ба чизеи илтифот

در دو عالم نیست عاشق را به چیزی التفات

Аз барои ҳиммати қосир буд ҳуру қусӯр

از برای همت قاصر بود حور و قصور

Отӣ аз мусҳафи рӯйиш агар нозил шавад

آتی از مصحف رویش اگر نازل شود

Маҳв гардад ҷумлаи Инҷилу тавроту збўр

محو گردد جملهٔ انجیل و تورات و زبور

Тарс аз хешаст моро варна аз ҳақ хавф нест

ترس از خویش است ما را ورنه از حق خوف نیست

ӯ худованди карямон ва раҳимасту ғафур

او خداوند کریمان و رحیم است و غفور

Васли мо бо ӯ чисон гардад ки чун хафоашу шамс

وصل ما با او چسان گردد که چون خفاش و شمس

ӯ тамомии зулмату хуршеди тобони маҳзи нур

او تمامی ظلمت و خورشید تابان محض نور

Беҳузурӣ то ҳузур дил наёвардӣ ба даст

بی حضوری تا حضور دل نیاوردی به دست

Ҳозирон донанд ғоибро намебошад ҳузур

حاضران دانند غایب را نمی باشد حضور

Бо вуҷӯди он ки дунёи ҷиФаҳи сабраш мушкил аст

با وجود آن که دنیا جیفهٔ صبرش مشکل است

Чун тавонад ошиқ аз маъшӯқ худ гардад сабур

چون تواند عاشق از معشوق خود گردد صبور

Ҷавҳари мо чун шавад маълуму ҳарфи мо баланд

جوهر ما چون شود معلوم و حرف ما بلند

Хокро гӯш карасту осмонро чашми кӯр

خاک را گوش کر است و آسمان را چشم کور

Васли ҷонон кӣ ба саъй ва ҷаҳд меояд ба даст

وصل جانان کی به سعی و جهد می آید به دست

Домани давлати съидо кас намегирад ба зӯр

دامن دولت سعیدا کس نمی گیرد به زور