намебарандаш ба ҳамон роҳ ки омад вопас

می برندش به همان راه که آمد واپس

Ҳар ки чун субҳ занад ханда ба худ ним нафас

هر که چون صبح زند خنده به خود نیم نفس

Зоҳдо сбҳаҳ биндоз ки бас кӯтоҳ аст

زاهدا سبحه بینداز که بس کوتاه است

Аз хами ҳалқаи зулфи бути мо дасти ҳавас

از خم حلقهٔ زلف بت ما دست هوس

эй кам аз мӯрча бар хон лӣимони ҷаҳон

ای کم از مورچه بر خوان لئیمان جهان

Чанд бар сар бизанӣ дасти тавалло чу магас

چند بر سر بزنی دست تولا چو مگس

Чаҳ тилисмаст дар ин лошаи дунё ки мудом

چه طلسم است در این لاشهٔ دنیا که مدام

Май намояд ба назари нафаси туро кас , каркас

می نماید به نظر نفس تو را کس، کرکس

Чаҳ тавон баради зи ман файз чу он девона

چه توان برد ز من فیض چو آن دیوانه

Гуфт шаби мӯниси ман пашша ва рӯзаст магас

گفت شب مونس من پشه و روز است مگس

Тира шуд хотири Фарҳоди зи савдои муҷоз

تیره شد خاطر فرهاد ز سودای مجاز

Зоҳираст ин ки шавад хонаи сияҳи зи оташи хас

ظاهر است این که شود خانه سیه ز آتش خس

Дил шавад хастаи зи таклиф ки булбул нолад

دل شود خسته ز تکلیف که بلبل نالد

Гар зи чӯби гули сад барг бисоз над қафас

گر ز چوب گل صد برگ بساز ند قفس

Зоҳидиро зи раҳи овозаи ҷинат барда аст

زاهدان را ز ره آوازهٔ جنت برده است

Сар ба саҳро зада ин қофилаи зи овози ҷарас

سر به صحرا زده این قافله ز آواز جرس

Нестам Тифли расани тоби валикин чун ӯ

نیستم طفل رسن تاب ولیکن چون او

Корам аз пешравии рафтаи съидои вопас

کارم از پیشروی رفته سعیدا واپس