Соқио дар гирд кун ҷоми паёпай зуд бош
ساقیا در گرد کن جام پیاپی زود باش
Нашъа дигар медиҳад май бар сар мезуд бош
نشئه دیگر می‌دهد می بر سر می زود باش
Шуълае аз ишқ пайдо кун ки перӣ ме расад
شعله‌ای از عشق پیدا کن که پیری می‌رسد
Бар фурӯз оташ ки омад мавсими дай зуд бош
بر فروز آتش که آمد موسم دی زود باش
Интиқоми ноз ӯ аз мо фақирон май кашӣ
انتقام ناز او از ما فقیران می‌کشی
Дод моро ҳам ситони ин чарх аз вай зуд бош
داد ما را هم ستان این چرخ از وی زود باش
Ҷодаи мақсӯдро ному нишон маълум нест
جادهٔ مقصود را نام و نشان معلوم نیست
Ҳаркиро бинӣ дар ин раҳрави паёпай зуд бош
هرکه را بینی در این رهرو پیاپی زود باش
Як нафас бошад ки бо ӯ хештан ҳамдам кунад
یک نفس باشد که با او خویشتن همدم کند
Сози худро аз худӣ кун пок чун не зуд бош
ساز خود را از خودی کن پاک چون نی زود باش
Ин ғазалро соӣбои ҳам эй съидо гуфта аст
این غزل را صائبا هم ای سعیدا گفته است
«ҳои [ҳоӣ ] сар кун эй бедард , ҳаии ҳай зуд бош »
«های [هایی] سر کن ای بی‌درد، هی هی زود باش»