Ман ва он қомати шухӣ ки дар ҳангоми ҷавлонаш

من و آن قامت شوخی که در هنگام جولانش

Нишонди сарвро дар хок , аввали тири мижгонаш

نشاند سرو را در خاک، اول تیر مژگانش

Ба ҳангоми табассум мъҷзонгизаст он лаб ҳо

به هنگام تبسم معجزانگیز است آن لب ها

Ки гуё мечакад оби ҳаёт аз лаъли хандонаш

که گویا می چکد آب حیات از لعل خندانش

Чаҳ бераҳмаст чашми фитнаи ангези камондораш

چه بی رحم است چشم فتنه انگیز کماندارش

Ки хӯн хашм меҷӯшад чу дил аз неши пайконаш

که خون خشم می جوشد چو دل از نیش پیکانش

Басон [ ҷисм ] охири рӯҳ ӯ ҳам хок хоҳад шуд

بسان [جسم] آخر روح او هم خاک خواهد شد

Ки аз тани парвариҳо истироҳат мекунад ҷонаш

که از تن پروری ها استراحت می کند جانش

Чаҳ гулзорӣаст ҳасан ӯ ки ҳар шаб дар нигаҳбонӣ

چه گلزاری است حسن او که هر شب در نگهبانی

Буруни барги гул ва чашмаст шабнам дар гулистонаш

برون برگ گل و چشم است شبنم در گلستانش

Чаҳ ганҷонаш ки Юсуфро даҳуми нисбат ба он бдхў

چه گنجانش که یوسف را دهم نسبت به آن بدخو

Занад сарпанҷаҳо бо дасти Байзои хоки домонаш

زند سرپنجه ها با دست بیضا خاک دامانش

Ғизолон кардаанд имрӯзи тарки хуши нигоҳӣ ро

غزالان کرده اند امروز ترک خوش نگاهی را

Ҳануз аз хоби воногштаҳи чашми серумаи афшонаш

هنوز از خواب واناگشته چشم سرمه افشانش

Сафои хотир ӯро чу гули мункир ки ме гардад

صفای خاطر او را چو گل منکر که می گردد

Дили покаш намоёнаст аз чоки гиребонаш

دل پاکش نمایان است از چاک گریبانش

Киро сабрӣ ки ҷон ояд ба лаб ва он гуҳ шавад қурбон

که را صبری که جان آید به لب و آن گه شود قربان

Съидо мешавам ман пештар аз рӯҳи қурбонаш

سعیدا می‌شوم من پیشتر از روح قربانش