Як қомати баланд ба ҳар ме кашӣданаш

یک قامت بلند به هر می کشیدنش

Боло барояд оби латофати зи гарданаш

بالا برآید آب لطافت ز گردنش

Даст ки мерасад ки гиребон ӯ кашад

دست که می رسد که گریبان او کشد

Сад ҷон ва дил кашида сар аз пои доманаш

صد جان و دل کشیده سر از پای دامنش

Майдони трктози хаёлот ӯ манам

میدان ترکتاز خیالات او منم

Ҷой ҷафост то ба дил аз дидаи маниш

جای جفاست تا به دل از دیدهٔ منش

Ҷон азиз нест агар ҷисм ӯ чаро

جان عزیز نیست اگر جسم او چرا

Нозуктар аз хаёл намонад ба ман таниш

نازکتر از خیال نماند به من تنش

Дигар ба хеш боз наёяд ба сол ҳо

دیگر به خویش باز نیاید به سال ها

Як бор ҳар ки аз бар худ дид рафтанаш

یک بار هر که از بر خود دید رفتنش

Ман бодаи нӯши соғар он соқем ки гоҳ

من باده نوش ساغر آن ساقیم که گاه

Кайфият шароб диҳад лаб макиданаш

کیفیت شراب دهد لب مکیدنش

Дорам бутӣу шукри съидо ки рӯй ӯ

دارم بتی و شکر سعیدا که روی او

Дидан наме тавон магар аз дидаи маниш

دیدن نمی توان مگر از دیدهٔ منش