Агар ба даст ман уфтад дубораи соғари айш

اگر به دست من افتد دوباره ساغر عیش

Ба ҳар ду дасти занами ҷоми айш бар сари айш

به هر دو دست زنم جام عیش بر سر عیش

Ба оҳи яъсу надомат тамом хоҳам сӯхт

به آه یأس و ندامت تمام خواهم سوخت

Шабӣ ки чархи марои афканд ба бистари айш

شبی که چرخ مرا افکند به بستر عیش

Қумоши айш ки нақшаш бар об май байнам

قماش عیش که نقشش بر آب می بینم

Макун сарвари ту бар ин бисот кам бар айш

مکن سرور تو بر این بساط کم بر عیش

Дар ин замона чу анқо вуҷӯд ноёб аст

در این زمانه چو عنقا وجود نایاب است

Сафои вақт , дил бо ҳузур [ ва ] пайкари айш

صفای وقت، دل با حضور [و] پیکر عیش

Маро ба хонаи ъушрат дигар мабар эй дил

مرا به خانهٔ عشرت دگر مبر ای دل

Ки аўФтодаҳ чаҳ сарҳо зи пой бар дар айш

که اوفتاده چه سرها ز پای بر در عیش

Чаҳ нешҳо ки съидо ба нӯш ъушрат нест

چه نیش ها که سعیدا به نوش عشرت نیست

Мазан ту синаи урёни худ ба ханҷари айш

مزن تو سینهٔ عریان خود به خنجر عیش