Бардоштем чу назар аз эътибори хеш

برداشتیم چو نظر از اعتبار خویش

Дидем бе музоиқаи дидори ёри хеш

دیدیم بی مضایقه دیدار یار خویش

То дидаем ҷавҳари шамшери мавҷи об

تا دیده ایم جوهر شمشیر موج آب

Дорем завқи ғӯта задан дар канори хеш

داریم ذوق غوطه زدن در کنار خویش

Дар қайди тори сохтаи риштаи сулӯк

در قید تار ساختهٔ رشتهٔ سلوک

Афтодае ту чун гуҳар аз эътибори хеш

افتاده ای تو چون گهر از اعتبار خویش

Равшандилон ки доғи ту бурданди зери хок

روشندلان که داغ تو بردند زیر خاک

Аз лола кардаанд чароғи мазори хеш

از لاله کرده اند چراغ مزار خویش

Ҳар дами ҳазор нола кунам ҳамчуи андалеб

هر دم هزار ناله کنم همچو عندلیب

Аз шуъбаҳои толеъи носозгори хеш

از شعبه های طالع ناسازگار خویش

Кардем гирд ҳастӣ худ поймоли ишқ

کردیم گرد هستی خود پایمال عشق

Бардоштем аз оинаи дили ғубори хеш

برداشتیم از آینهٔ دل غبار خویش

Дар чашми ноқисон чаҳ банноӣ ниҳода аст

در چشم ناقصان چه بنایی نهاده است

Гардун ба боми рехта бе мадори хеш

گردون به بام ریختهٔ بی مدار خویش

Булбули шикасти нохуни тадбири худ ба дил

بلبل شکست ناخن تدبیر خود به دل

Аз хори гул алоҷ кунад хорхори хеш

از خار گل علاج کند خارخار خویش

Аз касрати раёсат ки српичу сбҳаҳ ро

از کثرت ریاست که سرپیچ و سبحه را

Зоҳид гузошт бар сари санги мазори хеш

زاهد گذاشت بر سر سنگ مزار خویش

То дид ҳар ки ҳаст ба домӣаст мубтало

تا دید هر که هست به دامی است مبتلا

Шаҳбоз ҳамтем накунад ҷузи шикори хеш

شهباز همتم نکند جز شکار خویش

Аз чашми рӯзгори съидо фитода ам

از چشم روزگار سعیدا فتاده ام

Ҳаргиз накардаам гила аз рӯзгори хеш

هرگز نکرده ام گله از روزگار خویش