Бар кафи ойӣна на дастӣ дигар бурдор аёғ

بر کف آیینه نه دستی دگر بردار ایاغ

Хуш набошад бе майу маҳбӯб рафтани сайри боғ

خوش نباشد بی می و محبوب رفتن سیر باغ

Дар муҳаббат ҳар ки гардад гарми сӯзади ҷони мо

در محبت هر که گردد گرم سوزد جان ما

Хешро парвона зад бар шамъи моро кард доғ

خویش را پروانه زد بر شمع ما را کرد داغ

Вақти мурдани мо ба буии зулф ӯ ҷон дода ем

وقت مردن ما به بوی زلف او جان داده ایم

Зон сабаб ошуфта мегардад зи хоки мо димоғ

زان سبب آشفته می گردد ز خاک ما دماغ

Одамӣ бо ин фаросати қобилиятро сазост

آدمی با این فراست قابلیت را سزاست

Мурдаи худро ба хоки андохт аз таълими зоғ

مردهٔ خود را به خاک انداخت از تعلیم زاغ

Хостам то пухтаи созам эй съидои кор ро

خواستم تا پخته سازم ای سعیدا کار را

Сӯхтам аз хомии худ ман дар ин савдои димоғ

سوختم از خامی خود من در این سودا دماغ