Кӯ [ дилӣ ] каз ситам чарх набошад ғамнок

کو [دلی] کز ستم چرخ نباشد غمناک

Дидае кӯ ки набошад зи ҷафояши намнок

دیده ای کو که نباشد ز جفایش نمناک

Аз лагадкӯби заминро ба замони пардозам

از لگدکوب زمین را به زمان پردازم

Май занами чарх ки дар чархи даройади афлок

می زنم چرخ که در چرخ درآید افلاک

Лола гардидам ва раъно шудаму гули гаштам

لاله گردیدم و رعنا شدم و گل گشتم

Синаам доғу рухами зарду гиребони сад чок

سینه ام داغ و رخم زرد و گریبان صد چاک

Ҷигар шер шавад об дар он ҳалқаи зулф

جگر شیر شود آب در آن حلقهٔ زلف

Чист дил то нашавад хӯн ба хами он фитрок

چیست دل تا نشود خون به خم آن فتراک

То ба лутфи сухан мо барисӣ май бояд

تا به لطف سخن ما برسی می باید

Хурдии тезу дили нозуку табъи чолок

خردی تیز و دل نازک و طبع چالاک

эй фалаки пасти мубини ҳиммати инсонро бош

ای فلک پست مبین همت انسان را باش

То куҷои рақс кунон меравад ин зарра ба хок

تا کجا رقص کنان می رود این ذره به خاک

Чун ду ойӣна безанг буд рӯй ба рӯй

چون دو آیینهٔ بی زنگ بود روی به روی

Назари поки зи ман аз ту дилу домани пок

نظر پاک ز من از تو دل و دامن پاک

Гарчи дар ишқи съидои ҳама хӯнаст валек

گرچه در عشق سعیدا همه خون است ولیک

Ҳар ки сар дод дар ин роҳ аз он роҳ чаҳ бок

هر که سر داد در این راه از آن راه چه باک