Баради орзӯи хирмани мо хӯшаи чини мо

برد آرزو خرمن ما خوشه چین ما

Аз даст норасо нанамуд остини мо

از دست نارسا ننمود آستین ما

Ойӣнаи намӯна тимсол ҳайратем

آیینهٔ نمونهٔ تمثال حیرتیم

Чун оби мавҷ хез набошад ҷабини мо

چون آب موج خیز نباشد جبین ما

Аз шукру сабри зоиқаи мо гирифтаи ҳазз

از شکر و صبر ذائقهٔ ما گرفته حظ

Талхаст дар мазоқи касони ангабини мо

تلخ است در مذاق کسان انگبین ما

Доғаст ҳамчуи лолаи бедил дар ин чаман

داغ است همچو لالهٔ بیدل در این چمن

Аз боғи рӯзгори гули дстчини мо

از باغ روزگار گل دستچین ما

Омад аҷал ба дидан мо гиря кард ва рафт

آمد اجل به دیدن ما گریه کرد و رفت

Дорад магари асари нафаси вопасини мо

دارد مگر اثر نفس واپسین ما

Ҳар дам дар ин чамани дили мо доғ ме шавад

هر دم در این چمن دل ما داغ می شود

Ҳаргиз ба ғайр лола нараст аз замини мо

هرگز به غیر لاله نرست از زمین ما

Ҳаргиз намешавад зи дилами сӯрати ту маҳв

هرگز نمی شود ز دلم صورت تو محو

Хуш кандаанд номи туро дар нигини мо

خوش کنده اند نام تو را در نگین ما

Аз ҳар тарафи ҳаводиси дунёӣ бе мадор

از هر طرف حوادث دنیای بی مدار

Саф баста меравад зи ясору ямини мо

صف بسته می رود ز یسار و یمین ما

Чун моҳ дар хаёли рухи офтоб ӯ

چون ماه در خیال رخ آفتاب او

Моро гудохт ҳайбати фикри матини мо

ما را گداخت هیبت فکر متین ما

Дигар ба сайри боғи ҷаҳони брнхостим

دیگر به سیر باغ جهان برنخاستیم

То шуд ниҳоли қомат ӯ дилнишини мо

تا شد نهال قامت او دلنشین ما

Мо зон сабаби тариқи маломат гирифта ем

ما زان سبب طریق ملامت گرفته ایم

Зоҳир шавад магари ҳунари айби байни мо

ظاهر شود مگر هنر عیب بین ما

Гар ришта ҳаёт кунад нест ғам ки шуд

گر رشتهٔ حیات کند نیست غم که شد

Ҳар тори мӯии зулфи ту ҳабли алмтини мо

هر تار موی زلف تو حبل المتین ما

зи ойини мо ҳар он ки съидо кунад савол

ز آیین ما هر آن که سعیدا کند سؤال

Фақраст кешу мазҳаб ва таркаст дайни мо

فقر است کیش و مذهب و ترک است دین ما