Резади хазон ба хок чу барг ва навой гул

ریزد خزان به خاک چو برگ و نوای گل

Ҷуз андалеб нест касе ошнои гул

جز عندلیب نیست کسی آشنای گل

Аз гӯшаи кулоҳи шикасти офтоби ман

از گوشهٔ کلاه شکست آفتاب من

Ранг паридаро ба ҳаво аз ҳавои гул

رنگ پریده را به هوا از هوای گل

Давр аз ту чун шавам ки нагардад дамии ҷудо

دور از تو چون شوم که نگردد دمی جدا

Ҳар ҷо ки меравад сари булбули зи пои гул

هر جا که می رود سر بلبل ز پای گل

Бо мо ҷафоу ҷаври ҷаҳон аз ишоратӣ аст

با ما جفا و جور جهان از اشارتی است

Кӣ хор май хулд ба кафӣ бе ризои гул

کی خار می خلد به کفی بی رضای گل

Наздик шуд ки булбули мискини з худ равад

نزدیک شد که بلبل مسکین ز خود رود

Боди сабои фитода чаро аз қафои гул

باد صبا فتاده چرا از قفای گل

Дар боғ аз тавваҷуҳи гули хор сабз шуд

در باغ از توجه گل خار سبز شد

Бошад камоли сарви сеӣ аз дуои гул

باشد کمال سرو سهی از دعای گل

Сабру қаноат эй дили сад пораи ёди гир

صبر و قناعت ای دل صد پاره یاد گیر

Рангасту бӯ барои либосу ғизои гул

رنگ است و بو برای لباس و غذای گل

Ҳар чиз дод боз баҳораш гирифт ва рафт

هر چیز داد باز بهارش گرفت و رفت

Ғайр аз хазон ки дода зарӣ дар баҳоии гул

غیر از خزان که داده زری در بهای گل

намезад рақиб бар сар ва мекунад боғбон

می زد رقیب بر سر و می کند باغبان

Хуши нолаҳо ки кард съидо барои гул

خوش ناله ها که کرد سعیدا برای گل