Биҷо наме хулд ба дилии тири оҳи мо

بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما

Мижгони чашм обила шуд хори роҳи мо

مژگان چشم آبله شد خار راه ما

Аз аҷзи мо ҳамеша қавии рашк май барад

از عجز ما همیشه قوی رشک می برد

Бо барқ мезанад ду баробари гиёҳи мо

با برق می زند دو برابر گیاه ما

Як нукта Эйаст дар назари аҳли маърифат

یک نکته ای است در نظر اهل معرفت

Аз хати сарнавишти шикасти кулоҳи мо

از خط سرنوشت شکست کلاه ما

Аз хашми чарху кашмакаши дасти рӯзгор

از خشم چرخ و کشمکش دست روزگار

Шуд чун камони шикастагии мо паноҳи мо

شد چون کمان شکستگی ما پناه ما

Ҷое ки чашми афви ту мижгон ба ҳам занад

جایی که چشم عفو تو مژگان به هم زند

Дар дида [ савоб ] нишинад гуноҳи мо

در دیدهٔ [صواب] نشیند گناه ما

Чун хату хол , зинат рӯй ду олам аст

چون خط و خال، زینت روی دو عالم است

Савдои муфлисонау фақри сиёҳи мо

سودای مفلسانه و فقر سیاه ما

То бӯса даст дода съидо ба пой ӯ

تا بوسه دست داده سعیدا به پای او

Сояидааст сар ба сурайёи кулоҳи мо

ساییده است سر به ثریا کلاه ما