Агарчӣ дар назари халқ эътибор надорам

اگرچه در نظر خلق اعتبار ندارم

Вале чу оина дар дили зи кас ғубор надорам

ولی چو آینه در دل ز کس غبار ندارم

Маро ки шуҳра ба саргаштагӣ шудам чаҳ кунам

مرا که شهره به سرگشتگی شدم چه کنم

Чу ҷоми бода ба гардидан ихтиёр надорам

چو جام باده به گردیدن اختیار ندارم

Агарчӣ як гул аз ин бӯстон начед дилам

اگرچه یک گل از این بوستان نچید دلم

Ҳазор шукр ки дар сина хорхор надорам

هزار شکر که در سینه خارخار ندارم

Ба ғайри сояи зулфин офтоби паноҳаш

به غیر سایهٔ زلفین آفتاب پناهش

Ба рӯзи ҳодиса [ ҷое ] дар ин диёр надорам

به روز حادثه [جایی] در این دیار ندارم

зи чашм халқ напечам ба сад ҳунари як айб

ز چشمِ خلق نپیچم به صد هنر یک عیب

Гадои ишқам ва аз далқи пора ор надорам

گدای عشقم و از دلق پاره عار ندارم

Гузаштам аз се ва панҷ ва дуе ту эй зоҳид

گذشتم از سه و پنج و دویی تو ای زاهد

Бирав бирав ки сару барги ин қимор надорам

برو برو که سر و برگ این قمار ندارم

Сараш нахонам ва аз дӯш худ биндозам

سرش نخوانم و از دوش خود بیندازم

Ба пои дор , сирриро ки пойдор надорам

به پای دار، سری را که پایدار ندارم

Мабод сояи боди хазон кам аз чаманам

مباد سایهٔ باد خزان کم از چمنم

Ки тоби миннати сарсабзӣ баҳор надорам

که تاب منت سرسبزی بهار ندارم

Ба кӯии ишқи марои пойдор кӣ хонанд

به کوی عشق مرا پایدار کی خوانند

Ҳазор бор агар сар ба пой дор надорам

هزار بار اگر سر به پای دار ندارم

Ба рӯзи воқеа дар зери ток дафн кунед

به روز واقعه در زیر تاک دفن کنید

Маро ки тоқати як лаҳза хумор надорам

مرا که طاقت یک لحظهٔ خمار ندارم

Хаёли дӯсти марои бас ки аз назокати табъ

خیال دوست مرا بس که از نزاکت طبع

Димоғи бӯсаи съидои сар канор надорам

دماغ بوسه سعیدا سر کنار ندارم