з даст рафтаму умед дастёр надорам

ز دست رفتم و امید دستیار ندارم

Бараҳна поему миннати зи пой зор надорам

برهنه پایم و منت ز پای زار ندارم

Чаро зи боди мухолифи дилам ғамин гардад

چرا ز باد مخالف دلم غمین گردد

Нишаста киштем умед аз канор надорам

نشسته کشتیم امید از کنار ندارم

Манам чу оинаи занги баста дар ин давр

منم چو آینهٔ زنگ بسته در این دور

Ки пӯшишӣ ба тани хеши ҷуз ғубор надорам

که پوششی به تن خویش جز غبار ندارم

Нафаси нафаси дилам аз хеш мекунад парвоз

نفس نفس دلم از خویش می کند پرواز

зи дасти хеш вале қӯт фирор надорам

ز دست خویش ولی قوت فرار ندارم

Ба ранги зарди худ аз гул наме кашами миннат

به رنگ زرد خود از گل نمی کشم منت

Агарчӣ пеши ту чун коҳ эътибор надорам

اگرچه پیش تو چون کاه اعتبار ندارم

Чаҳ шикваҳо ки надорам зи дасти он глрў

چه شکوه ها که ندارم ز دست آن گلرو

Вале ба рӯй гулати тоқат шумор надорам

ولی به روی گلت طاقت شمار ندارم

Чу булбулӣ ки пару боли хеш рехта аст

چو بلبلی که پر و بال خویش ریخته است

Дар ин чамани пар ва [ баррагӣ ] ба шохсор надорам

در این چمن پر و [برگی] به شاخسار ندارم

Дилами зи ғайри чунон пок гаштааст имрӯз

دلم ز غیر چنان پاک گشته است امروز

Ки худ дар ин ҳарами хоси хеш бор надорам

که خود در این حرم خاص خویش بار ندارم

Ба як қарори съидо чигуна зист кунам

به یک قرار سعیدا چگونه زیست کنم

Манам ки дар дили худ як нафас қарор надорам

منم که در دل خود یک نفس قرار ندارم