Надорад миннати бори либос аз ҳеҷ каси дӯшам

ندارد منت بار لباس از هیچ کس دوشم

Набошад чун камони ғайр аз хаданги ғам дар оғӯшам

نباشد چون کمان غیر از خدنگ غم در آغوشم

Чу афлотӯн ба ваҳдати солҳо дар хам кунам маскан

چو افلاطون به وحدت سال ها در خم کنم مسکن

Чу май бо хоми табъону ҳавохоҳон наме ҷӯшам

چو می با خام طبعان و هواخواهان نمی جوشم

Ба чандини ҷомаи арзқ ки эй зоҳид ба бурдорӣ

به چندین جامهٔ ارزق که ای زاهد به برداری

Ту айби ман наме пӯшӣ ва ман айби ту май пӯшам

تو عیب من نمی پوشی و من عیب تو می پوشم

з худ рафтам нарафтам ҳеҷ гуҳ аз ёд [ ва ] фикри ғам

ز خود رفتم نرفتم هیچ گه از یاد [و] فکر غم

Басии гаштам чу дидам дар дили шодии фаромӯшам

بسی گشتم چو دیدم در دل شادی فراموشم

Ба фарёди куҷо хам мерасад ё шиша ё соғар

به فریاد کجا خم می رسد یا شیشه یا ساغر

Магар дарё шавад мето кунад як лаҳзаи мадҳушам

مگر دریا شود می تا کند یک لحظه مدهوشم

зи ҳарфи сахти санги кӯдакони беҳтар ки аз дардаш

ز حرف سخت سنگ کودکان بهتر که از دردش

Нашуд пари хотири девонаи зи ин пар шуд аз он гӯшам

نشد پر خاطر دیوانه ز این پر شد از آن گوشم

Шаб васлаш набудам бохабар аз нашъаи маҷлис

شب وصلش نبودم باخبر از نشئهٔ مجلس

Съидо бар дили имрӯзи ёди суҳбати дӯшам

سعیدا بر دل امروز یاد صحبت دوشم