Бе рамзи дард , кас нашавад ошнои мо

بی رمز درد، کس نشود آشنای ما

Холии з нола нест неи бӯрёии мо

خالی ز ناله نیست نی بوریای ما

Моием ҳар чаҳ ҳаст намоем ҳар чаҳ ҳаст

ماییم هر چه هست نماییم هر چه هست

Аз мо параст олам ва холӣаст ҷои мо

از ما پر است عالم و خالی است جای ما

Бо санги тинатон чаҳ кунад нармии забон

با سنگ طینتان چه کند نرمی زبان

Бо дили шикаста кор кунад мумиёии мо

با دل شکسته کار کند مومیای ما

Дасти тамаъи зи домани даврон бурӣда ем

دست طمع ز دامن دوران بریده ایم

Кафши замона рост наомад ба пои мо

کفش زمانه راست نیامد به پای ما

Худро ба тири оҳи ғарибон сипар макун

خود را به تیر آه غریبان سپر مکن

Хам шуд камони чарх ба зӯри дуои мо

خم شد کمان چرخ به زور دعای ما

Умрӣаст дар мақоми ризо истода ем

عمری است در مقام رضا ایستاده ایم

Ҳаргизи ноўФтодаҳи зи пои ин Асои мо

هرگز ناوفتاده ز پا این عصای ما

Мо гирдбоди водӣ ҳайронӣ худем

ما گردباد وادی حیرانی خودیم

Ҷузи оҳ мо нагашта касе гирди вои мо

جز آه ما نگشته کسی گرد وای ما

Ҳаргиз надода давлати дидори рӯи магар

هرگز نداده دولت دیدار رو مگر

Аз пои фитодаи сояи бол эй мо ?

از پا فتاده سایهٔ بال همای ما؟

Булбул ба бод дод ҳар он барги гул ки дошт

بلبل به باد داد هر آن برگ گل که داشت

Башнавад то навой дили бенавои мо

بشنود تا نوای دل بینوای ما

Гар шамъи ман ту бошӣу парвонаи ?ути манам

گر شمع من تو باشی و پروانه ات منم

Рӯзи ҷазои висол ту бошад ҷазои мо

روز جزا وصال تو باشد جزای ما

Ангушт худ гузид съидо чу моҳи нав

انگشت خود گزید سعیدا چو ماه نو

То дид заъф толеъ нашав ва намой мо

تا دید ضعف طالع نشو و نمای ما