Зуҳӯри неъмати манъам буд гадои мо
ظهور نعمت منعم بود گدایی ما
Навой олам маънӣаст бенавои мо
نوای عالم معنی است بینوایی ما
Замонаи афсари шоҳӣ ба рӯй хоки андохт
زمانه افسر شاهی به روی خاک انداخت
Чу дид шавкату шаъни бараҳнаи поеи мо
چو دید شوکت و شأن برهنه پایی ما
Биор бода ва бо мо мусоҳибати ангез
بیار باده و با ما مصاحبت انگیز
Ки бихўдӣаст раҳу расми ошнои мо
که بیخودی است ره و رسم آشنایی ما
На зуҳд хушк фурушем обрӯи хоҳем
نه زهد خشک فروشیم آبرو خواهیم
На тарки ?дане дунаст порсоеи мо
نه ترک دنیی دون است پارسایی ما
Чу баҳр ишқ шавад чормўҷаҳ май доне
چو بحر عشق شود چارموجه می دانی
Ки дар сафина дил чист нохудои мо
که در سفینهٔ دل چیست ناخدایی ما
На гул на булбулу неи сарв дар назар дорем
نه گل نه بلبل و نی سرو در نظر داریم
Ба ёд рӯй ту бошад ғзлсроиии мо
به یاد روی تو باشد غزلسرایی ما
Ҳамин басаст ки афшондаи даст аз ду ҷаҳон
همین بس است که افشانده دست از دو جهان
Дигар чаҳ кор кунад дасти норасои мо
دگر چه کار کند دست نارسایی ما
Ба ҳақи дӯст ки изҳор худнамое нест
به حق دوست که اظهار خودنمایی نیست
Агар чаҳ нест писандидаи худ стоиии мо
اگر چه نیست پسندیده خود ستایی ما
Насимро нафас субҳдам диҳад таълим
نسیم را نفس صبحدم دهد تعلیم
зи дӯди миҷмараи синаи ътрсоиии мо
ز دود مجمرهٔ سینه عطرسایی ما
Замона донад агар бошадаш тамизи сухан
زمانه داند اگر باشدش تمیز سخن
Ки кас нагуфта суханро ба хуши адоеи мо
که کس نگفته سخن را به خوش ادایی ما
Далели олам маънӣаст олами сӯрат
دلیل عالم معنی است عالم صورت
Ки мусбатаст ба иктоииши дутои мо
که مثبت است به یکتاییش دوتایی ما
Тугар зи соя нобӯд бигузарӣ ёбӣ
تو گر ز سایهٔ نابود بگذری یابی
Саодатӣ ки ниҳонаст дар ҳумоеи мо
سعادتی که نهان است در همایی ما
Ба раҳ нарафта ду гомии бараҳнаи по шуда анд
به ره نرفته دو گامی برهنه پا شده اند
Насиб нест ба ҳар каси бараҳнаи поеи мо
نصیب نیست به هر کس برهنه پایی ما
Ҷафои макаши паии ороиши худ эй танноз
جفا مکش پی آرایش خود ای طناز
Надорад ин ҳама дар кори дилрабоеи мо
ندارد این همه در کار دلربایی ما
Ҳикоятаст съидо ки бишанвед аз не
حکایت است سعیدا که بشنوید از نی
Шикоятаст ки изҳор карда ноеи мо
شکایت است که اظهار کرده نایی ما