Чаҳ сарҳо аз яқин шуд гӯй дар майдони даравишон

چه سرها از یقین شد گوی در میدان درویشان

Ба бозӣ ҳам нашуд хами ҳеҷ гуҳи чавгони даравишон

به بازی هم نشد خم هیچ گه چوگان درویشان

Чу шоҳони ситамгари явми дайн дар дасти мазлӯмӣ

چو شاهان ستمگر یوم دین در دست مظلومی

Нахоҳад шуд гиребон , гӯшаи домони даравишон

نخواهد شد گریبان، گوشهٔ دامان درویشان

Буд хуршед , доғу барқ , оҳу моҳ , нури дил

بود خورشید، داغ و برق، آه و ماه، نور دل

Чаҳ кам дорад зи гардуни синаи урёни даравишон

چه کم دارد ز گردون سینهٔ عریان درویشان

Дили хунини дилон сдпораҳ шуд дар зикру фикр ӯ

دل خونین دلان صدپاره شد در ذکر و فکر او

Буд ин дар тариқати сбҳаҳи марҷони даравишон

بود این در طریقت سبحهٔ مرجان درویشان

Дар истиғноу ҳиммат аз фалак бо кам наме орад

در استغنا و همت از فلک با کم نمی آرد

Тан аз азрақи либос бесару сомони даравишон

تن از ازرق لباس بی سر و سامان درویشان

Дар иқлӣми фаногар подшоҳии орзӯи дорӣ

در اقلیم فنا گر پادشاهی آرزو داری

Мё зинҳор берун аз хати фармони даравишон

میا زینهار بیرون از خط فرمان درویشان

Муносибтар аз ин гетӣ надорад рӯбарӯ бо ҳам

مناسب تر از این گیتی ندارد روبرو با هم

Ҷамоли поки ёру дидаи ҳайрони даравишон

جمال پاک یار و دیدهٔ حیران درویشان

зи вайронии сафои хонаи вайрони ду боло шуд

ز ویرانی صفای خانهٔ ویران دو بالا شد

Ки хуршедаст рӯзу моҳ , шаби меҳмони даравишон

که خورشید است روز و ماه، شب مهمان درویشان

Аз ин савдои эшон гарчи судӣ кас надид аммо

از این سودای ایشان گرچه سودی کس ندید اما

Надорад ёди ҳам охир касе нуқсони даравишон

ندارد یاد هم آخر کسی نقصان درویشان

Куҷо ояд ба чашми аҳли зоҳири рутбаи эшон

کجا آید به چشم اهل ظاهر رتبهٔ ایشان

Ки берун аз тасаввурҳо буд ҷавлони даравишон

که بیرون از تصورها بود جولان درویشان

Ҳазар кун зи оҳи даравишон ба қавли мавлавии рӯмӣ

حذر کن ز آه درویشان به قول مولوی رومی

Ки аз санадон гузар дорад сари пайкони даравишон

که از سندان گذر دارد سر پیکان درویشان

Нъимо эй съидо шуд Наими нури чашми ту

نعیما ای سعیدا شد نعیم نور چشم تو

Ба ин нураст дигари баъд аз ин сайрони даравишон

به این نور است دیگر بعد از این سیران درویشان