Магзар зи ростӣ ва бибин бар камоли ман

مگذر ز راستی و ببین بر کمال من

Аз хок , қад хамида барояд ниҳоли ман

از خاک، قد خمیده برآید نهال من

Хуш маънӣаст зоти ту каз покии вуҷӯд

خوش معنی است ذات تو کز پاکی وجود

Ҳаргиз набаста сӯрати он дар хаёли ман

هرگز نبسته صورت آن در خیال من

Аз касрати зуҳӯр чу хуршед дар ҷаҳон

از کثرت ظهور چو خورشید در جهان

Шуд умрҳо ки мегузарад моҳу соли ман

شد عمرها که می گذرد ماه و سال من

Бемор ва хаста гӯям ва аз хештани рӯм

بیمار و خسته گویم و از خویشتن روم

Он дам ки чашми масти ту пурсади зи ҳоли ман

آن دم که چشم مست تو پرسد ز حال من

То май рсонмш ба лаб аз хеш май рӯм

تا می رسانمش به لب از خویش می روم

Ҷом майаст муршиди соҳиби камоли ман

جام می است مرشد صاحب کمال من

Дилҳои мурдаро сухан ман диҳад ҳаёт

دل های مرده را سخن من دهد حیات

Ойӣнаро ба ҷӯши дароради мисоли ман

آیینه را به جوش درآرد مثال من

Ёд аз ҷамолу абрӯӣ ӯ медиҳад маро

یاد از جمال و ابروی او می دهد مرا

Моҳи тамому қомат ҳамчун ҳилоли ман

ماه تمام و قامت همچون هلال من

Аз ҳуш рафта дид съидо ва гуфт ёр

از هوش رفته دید سعیدا و گفت یار

Натавон ба чашми ақли ту дидани ҷамоли ман

نتوان به چشم عقل تو دیدن جمال من