Бо тиҳии дастӣ улувва ҳимматаст ин аз ҳубоб
با تهی دستی علو همت است این از حباب
Косааш бар обу ҳаргиз тар намегардад зи об
کاسه اش بر آب و هرگز تر نمی گردد ز آب
Ҷавҳари худро ниҳон дар табъ равшан карда ам
جوهر خود را نهان در طبع روشن کرده ام
Бо вуҷӯди он ки урёнам чу теғи офтоб
با وجود آن که عریانم چو تیغ آفتاب
Ҷӯши мастиҳои ботинро чаҳ донад мӯҳтасиб
جوش مستی های باطن را چه داند محتسب
Кӣ баради бӯ то наризад бар канори хами шароб ?
کی برد بو تا نریزد بر کنار خم شراب؟
Дар шикасти дил аз он шодам ки устоди азал
در شکست دل از آن شادم که استاد ازل
Карда дар маҷмӯъаи тани ин варақро интихоб
کرده در مجموعهٔ تن این ورق را انتخاب
Нашъаи бахти ману чашми сиёҳ ӯ яке аст
نشئهٔ بخت من و چشم سیاه او یکی است
Ҳар ду ҳмрнгнди ваҳшии табъу доими масти хоб
هر دو همرنگند وحشی طبع و دایم مست خواب
Мо ниҳоли худ съидои зи обрӯ парварда ем
ما نهال خود سعیدا ز آبرو پرورده ایم
Хуштар аз чин ҷабин бошад ба мо мавҷи шароб
خوش‌تر از چین جبین باشد به ما موج شراب