Хаташи навишта бар ӯ ояти каломи аллоҳ

خطش نوشته بر او آیت کلام الله

Саводи мамлакат ҳасан ӯст , зулфи сиёҳ

سواد مملکت حسن اوست، زلف سیاه

Ҷаҳон шабӣаст дар ӯ роҳи мухталиф бисёр

جهان شبی است در او راه مختلف بسیار

Ба ҳар садо ки з пое расад Марв аз роҳ

به هر صدا که ز پایی رسد مرو از راه

Диласт оинае соф аз ғубори ҳудус

دل است آینه ای صاف از غبار حدوث

Ки акс , менанамояд ба ғайр « ваҷҳи аллоҳ »

که عکس، می ننماید به غیر «وجه الله»

Раҳе ба сӯии худо мумкинаст агар ба ҷаҳон

رهی به سوی خدا ممکن است اگر به جهان

Маро ақида набошад биҷузи дили огоҳ

مرا عقیده نباشد بجز دل آگاه

Дарозу кӯтаҳии даст дар ҷаҳон саҳл аст

دراز و کوتهی دست در جهان سهل است

Мабод даст дил уфтад з [ маънӣӣ ] кӯтоҳ

مباد دست دل افتد ز [معنیی] کوتاه

Агарчӣ бегунаҳам лек мустаҳаққи азобам

اگرچه بی گنهم لیک مستحق عذابم

Ки давр аз ту намардум ҳамин басаст гуноҳ

که دور از تو نمردم همین بس است گناه

Намӯд мӯии зи кокул , ҷаҳон муаттар кард

نمود موی ز کاکل، جهان معطر کرد

Магар ки маъдан машк хатост , зери кулоҳ

مگر که معدن مشک خطاست، زیر کلاه

зи ишқ , кофару муъмин ба ком хеш расанд

ز عشق، کافر و مؤمن به کام خویش رسند

Касе ба нохушӣ дил нарафт аз ин даргоҳ

کسی به ناخوشی دل نرفت از این درگاه

Туро чу ҳазрати ёқӯби чашм гирён нест

تو را چو حضرت یعقوب چشم گریان نیست

Вагарнаи Юсуф мисрӣаст дар бен ҳар чоҳ

وگرنه یوسف مصری است در بن هر چاه

Ман он мурӣди муҳибам ки баъди мурдани ман

من آن مرید محبم که بعد مردن من

зи хок ман назанад сар ба ғайри меҳри гиёҳ

ز خاک من نزند سر به غیر مهر گیاه

Аз он ба турраи маҳбӯби дили съидои баст

از آن به طرهٔ محبوب دل سعیدا بست

Ки андалеб кунад шох ба хеши паноҳ

که عندلیب کند شاخ به خویش پناه