зи ман то кӯии ҷонон гарчи як овози раси монда

ز من تا کوی جانان گرچه یک آواز رس مانده

з даврӣ мезадам фарёд аммо нолаи пас монда

ز دوری می زدم فریاد اما ناله پس مانده

Сиёҳии лоларо бар тан на аз бахт сияҳ бошад

سیاهی لاله را بر تن نه از بخت سیه باشد

Ки аз паймона май дар дилаши доғи ҳаваси монда

که از پیمانهٔ می در دلش داغ هوس مانده

На холаст он ки май бинии ту бар рухсораи насрин

نه خال است آن که می بینی تو بر رخسارهٔ نسرین

Ки бар хон наботии резаи пои магаси монда

که بر خوان نباتی ریزهٔ پای مگس مانده

Марои гул бар сари шӯрида бе ӯ бо чаҳ ме монад

مرا گل بر سر شوریده بی او با چه می ماند

Ки гӯйии булбулӣ бар ошёни як мушти хаси монда

که گویی بلبلی بر آشیان یک مشت خس مانده

Съидо саъй кун то аз ту ҳам чизе нишон монад

سعیدا سعی کن تا از تو هم چیزی نشان ماند

Ки аз булбули Фъону нола , аз тӯтии қафаси монда

که از بلبل فعان و ناله، از طوطی قفس مانده