Абрӯии туро то қалам сунъ кашида

ابروی تو را تا قلم صنع کشیده

Ҳайрати зи маи нави сари ангушти гузида

حیرت ز مه نو سر انگشت گزیده

Хаттӣ ки намоён шуда бар гирди рух ӯ

خطی که نمایان شده بر گرد رخ او

Содиқи нафасии сӯраи ихлоси дамида

صادق نفسی سورهٔ اخلاص دمیده

Ҷони турфа ҳумоеаст ки бозаш натавон дид

جان طرفه همایی است که بازش نتوان دید

Ин бози з ҳар шохи дарахтӣ ки парида

این باز ز هر شاخ درختی که پریده

Роҳӣаст раҳи ишқ ки чун мо ва ту бисёр

راهی است ره عشق که چون ما و تو بسیار

То бӯда нафаси рафта ба ҷое нарасида

تا بوده نفس رفته به جایی نرسیده

Бекории мо ба зи ҳамаи кор ҷаҳон аст

بیکاری ما به ز همه کار جهان است

Чун оқибати кор ки дидем ки дида ?

چون عاقبت کار که دیدیم که دیده؟

Ҳаргизи нбридии зи гунаҳи риштаи кирдор

هرگز نبریدی ز گنه رشتهٔ کردار

Нофи ту магари доя ба ин кори бурӣда ?

ناف تو مگر دایه به این کار بریده؟

Дили фикр гунаҳ дораду лаби тавбаи съидо

دل فکر گنه دارد و لب توبه سعیدا

Кас мисли ту беор надида нашунида

کس مثل تو بی عار ندیده نشنیده