Аҳд бо болоблндии баста Эй

عهد با بالابلندی بسته ای

Дил ба шухии худписандии баста Эй

دل به شوخی خودپسندی بسته ای

Кардае зини аблақатро чун фалак

کرده ای زین ابلقت را چون فلک

Офтобӣ бар самандии баста Эй

آفتابی بر سمندی بسته ای

Танги шукрро гушӯдӣ аз лабат

تنگ شکر را گشودی از لبت

Бар сар ҳар ҳарф , қандии баста Эй

بر سر هر حرف، قندی بسته ای

Вонамӯдии хешро бичўн ба халқ

وانمودی خویش را بیچون به خلق

Халқро бо чун ва чанде баста Эй

خلق را با چون و چندی بسته ای

Кардае ҷои холро дар хотирам

کرده ای جا خال را در خاطرم

Дар дили оташи сапандии баста Эй

در دل آتش سپندی بسته ای

Нӯши доруҳо дар он лаб ҳасту лаб

نوش داروها در آن لب هست و لب

Аз барои дардмандии баста Эй

از برای دردمندی بسته ای

Кардае ҷо дар хами абрӯии ёр

کرده ای جا در خم ابروی یار

Хона бар тоқи баландии баста Эй

خانه بر طاق بلندی بسته ای

Дод аз зулфи фалаки паймои ту

داد از زلف فلک پیمای تو

Олимиро дар камандии баста Эй

عالمی را در کمندی بسته ای

Авҳадӣ хуш гуфтае бар рӯй ёр

اوحدی خوش گفته ای بر روی یار

« бар гул аз анбари камандии бастае »

«بر گل از عنبر کمندی بسته ای»

эй съидои умр май хоҳӣу дил

ای سعیدا عمر می خواهی و دل

Бар дами асби дўндии баста Эй

بر دم اسب دوندی بسته ای