Дар хам ҳар ҳалқаи зулфаш раҳинаст офтоб

در خم هر حلقهٔ زلفش رهین است آفتاب

Сояи сони пеши қад ӯ бар заминаст офтоб

سایه سان پیش قد او بر زمین است آفتاب

Мазраъи ҳасанӣ ки гардунаст хоки реша аш

مزرع حسنی که گردون است خاک ریشه اش

Аз барои рӯзии худ хӯша чинаст офтоб

از برای روزی خود خوشه چین است آفتاب

Нури чашм аз меҳри афзӯнтар намояд дар назар

نور چشم از مهر افزونتر نماید در نظر

Аз барои дидаи мо дурбинаст офтоб

از برای دیدهٔ ما دوربین است آفتاب

Кист ёрб он саворӣ каз ғурури ҳасан ӯ

کیست یارب آن سواری کز غرور حسن او

Осмон бо ин бузургии асб ва зинаст офтоб

آسمان با این بزرگی اسب و زین است آفتاب

Арш бошад ҳалқаи Меҳрӣ ба ангушти сифот

عرش باشد حلقهٔ مهری به انگشت صفات

Осмони фирӯзау нақш нигинаст офтоб

آسمان فیروزه و نقش نگین است آفتاب

Гуҳ парешон мекунад гуҳ ғунча месозад чу зулф

گه پریشان می کند گه غنچه می سازد چو زلف

Бо сияҳи бахатони съидои ин чунинаст офтоб

با سیه بختان سعیدا این چنین است آفتاب