Кокули каманди зулф ту шуд доми офтоб

کاکل کمند زلف تو شد دام آفتاب

То шуд ғизоли чашми сияҳи роми офтоб

تا شد غزال چشم سیه رام آفتاب

Зон дам ки моҳ рӯй туро дидаам ба хоб

زان دم که ماه روی تو را دیده ام به خواب

Ҳаргиз набардаам ба ғалати номи офтоб

هرگز نبرده ام به غلط نام آفتاب

Зон рӯ ки нози гӯшаи абрӯ буд баланд

زان رو که ناز گوشهٔ ابرو بود بلند

Ма мешавад ҳилол ба пайғоми офтоб

مه می شود هلال به پیغام آفتاب

Лаъли лабаш ба чашм сиёҳаш наме расад

لعل لبش به چشم سیاهش نمی رسد

Нисбат ба ҷом менакунам ҷоми офтоб

نسبت به جام می نکنم جام آفتاب

Оғози меҳри ним дамии субҳ содиқ аст

آغاز مهر نیم دمی صبح صادق است

Як шом беш нест саранҷоми офтоб

یک شام بیش نیست سرانجام آفتاب

Ҳар шаб барои доштан [ пос ] хотир аст

هر شب برای داشتن [پاس] خاطر است

Машъал фурӯзӣ фалаку боми офтоб

مشعل فروزی فلک و بام آفتاب

Ҳаргиз наёфт рӯзии худ ғайри қурси нур

هرگز نیافت روزی خود غیر قرص نور

То луқма хор хон ту шуд коми офтоб

تا لقمه خوار خوان تو شد کام آفتاب

Ҳаргиз надидаем съидои зи муфлисӣ

هرگز ندیده ایم سعیدا ز مفلسی

Як хирқаи дуруст бар андоми офтоб

یک خرقهٔ درست بر اندام آفتاب