зи хеши бардаи марои чашми бодаи паймое

ز خویش برده مرا چشم باده پیمایی

Нигоҳ бар тарафии рафтау дилам ҷое

نگاه بر طرفی رفته و دلم جایی

Чисон ба кор дигар рӯ кунам ки кас нишнид

چسان به کار دگر رو کنم که کس نشنید

Ба дасти даври замони ғайри ҷому миное

به دست دور زمان غیر جام و مینایی

Ҳамин на ҷавру ҷафои кор дилбарӣасту бас

همین نه جور و جفا کار دلبری است و بس

Ки гоҳи нозу итобу гуҳии дили осое

که گاه ناز و عتاب و گهی دل آسایی

Расидааст ба ҷое назокати табъам

رسیده است به جایی نزاکت طبعم

Ки чун насими зи худ май рӯм ба ?имае

که چون نسیم ز خود می روم به ایمایی

Чу тору пуди муҳаббат ба умр печида аст

چو تار و پود محبت به عمر پیچیده است

Марост бар сари зулфи ту турфаи савдое

مراست بر سر زلف تو طرفه سودایی

Гирифтам он ки намояди ҷамоли худ лекин

گرفتم آن که نماید جمال خود لیکن

Ки рости тоқати назорае тамошое ?

که راست طاقت نظاره ای تماشایی؟

зи рангу хуй ту пайдост ҳар киро чашм аст

ز رنگ و خوی تو پیداست هر که را چشم است

Ки офтоб наҳодӣу моҳи симое

که آفتاب نهادی و ماه سیمایی

Чаҳ ғами зи дарди диламгар хабар наме гирӣ

چه غم ز درد دلم گر خبر نمی گیری

Ҳамин басаст ки дар ҷумлаи ҳол , доноӣ

همین بس است که در جمله حال، دانایی

Чаҳ мӯру пашша ки дар корхонаи олам

چه مور و پشه که در کارخانهٔ عالم

Ба кӯй ишқ надидам кам аз съидоиӣ

به کوی عشق ندیدم کم از سعیدایی