Рӯй ту чу аз пеши назар парда барандохт

روی تو چو از پیش نظر پرده برانداخت

Оташкадаи меҳр ба даври қамари андохт

آتشکدهٔ مهر به دور قمر انداخت

Бе рӯй ту ҳар қатраи ашкӣ ки бурун шуд

بی روی تو هر قطرهٔ اشکی که برون شد

Аз дили ҳамаро дидаи ман аз назари андохт

از دل همه را دیدهٔ من از نظر انداخت

Дар айни сухани хандаи он лаб на з ақл аст

در عین سخن خندهٔ آن لب نه ز عقل است

Аз мастӣ бисёр намак дар шукри андохт

از مستی بسیار نمک در شکر انداخت

Аз ошиқи бечора чаҳ хоҳанд ки булбул

از عاشق بیچاره چه خواهند که بلبل

Як мушт парӣ дошт дар ин раҳгузари андохт

یک مشت پری داشت در این رهگذر انداخت

Ҳар ҳалқа ки кӯтоҳ шуд аз доми камандӣ

هر حلقه که کوتاه شد از دام کمندی

Вокрд аз он зулфу гиреҳ дар камари андохт

واکرد از آن زلف و گره در کمر انداخت

Табъи ту агар кон намак нест съидо

طبع تو اگر کان نمک نیست سعیدا

Пас шӯр чаро шеъри ту дар баҳр ва бар андохт ?

پس شور چرا شعر تو در بحر و بر انداخت؟