Онро ки ҳавои рухи хуб ту таваллост

آن را که هوای رخ خوب تو تولاست

Куфраст варои мазҳабу исломи тброст

کفر است ورا مذهب و اسلام تبراست

Бо он ки марои дидаи умед ба болост

با آن که مرا دیدهٔ امید به بالاست

Чашмам ба умеди рухи зебоӣ ту биност

چشمم به امید رخ زیبای تو بیناست

Бе хоҳиши мо ҳар чаҳ расад аз ту ҳалол аст

بی خواهش ما هر چه رسد از تو حلال است

Дар мазҳаби мо он ҳаром аст таманност

در مذهب ما آن حرام است تمناست

Ҳар гирду ғуборӣ ки ба дил буд зи ҳиҷрат

هر گرد و غباری که به دل بود ز هجرت

Аз боғи висоли ту насим омад ва бархест

از باغ وصال تو نسیم آمد و برخاست

Чашми ҳамаи он сӯи ҳамаро чашм бидон рӯ

چشم همه آن سو همه را چشم بدان رو

Нозам ба бути хеш ки дар айн тамошост

نازم به بت خویش که در عین تماشاست

Дар боғи ҷаҳони қомати сарв арча латиф аст

در باغ جهان قامت سرو ارچه لطیف است

Нозам ба қади ёр ки дар лутф , дўболост

نازم به قد یار که در لطف، دوبالاست

Аз баҳр шунидам ки ба амвоҷ ҳаме гуфт

از بحر شنیدم که به امواج همی گفت

Ҳар кас ки ба мо рӯ кунад аз мост ки бар мост

هر کس که به ما رو کند از ماست که بر ماست

Он рӯз ки ҷинони азали тарҳи чамани баст

آن روز که جنان ازل طرح چمن بست

Аз гули рух ва аз сарви сеӣ қади ту май хост

از گل رخ و از سرو سهی قد تو می خواست

Ҳар дам ба бутӣ тоза кунад расми муҳаббат

هر دم به بتی تازه کند رسم محبت

То ғайр надонад ки худои ёри съидост

تا غیر نداند که خدا یار سعیداست