СоФидлӣ чу оина дар ин замон кам аст

صافیدلی چو آینه در این زمان کم است

Вар ҳаст ҳамчуи оби равон дар пай ҳам аст

ور هست همچو آب روان در پی هم است

Набӯд аҷаб ки миннати осӯдагии кашам

نبود عجب که منت آسودگی کشم

Захми саҳеҳ ношуда дар зер марҳам аст

زخم صحیح ناشده در زیر مرهم است

Ойӣна аз тарош ва харошаст прзё

آیینه از تراش و خراش است پرضیا

Равшангари табиати мо халқ олам аст

روشنگر طبیعت ما خلق عالم است

Об аз даҳони соғар ҷамшед ме равад

آب از دهان ساغر جمشید می رود

Субҳии дамӣ ки ғунчаи гули пари з шабнам аст

صبحی دمی که غنچهٔ گل پر ز شبنم است

Печад ба он камари зи гумони шонаи зулф ро

پیچد به آن کمر ز گمان شانه زلف را

Як мӯӣ дар ҳисоби зи кокул агар кам аст

یک موی در حساب ز کاکل اگر کم است

То ҳашари брнхизд агар бар фалак ниҳанд

تا حشر برنخیزد اگر بر فلک نهند

[ сарборе ] ки бар сари фарзанд одам аст

[سرباریی] که بر سر فرزند آدم است

Дар зери хок , ҳиммат меҷӯш ме занад

در زیر خاک، همت می جوش می زند

Ин Тифли норасидаи магари насл одам аст

این طفل نارسیده مگر نسل آدم است

Доими таноби тӯли амл дар гулӯӣ туаст

دایم طناب طول امل در گلوی توست

То мехи оз дар гули ҳирси ту муҳкам аст

تا میخ آز در گل حرص تو محکم است

Бтхонаҳаст даҳру съидости бути параст

بتخانه است دهر و سعیداست بت پرست

Он кови мурӣди холу хату зулф ва парчам аст

آن کاو مرید خال و خط و زلف و پرچم است