Ёр дар чашм ва ман длшдаҳ хӯн ме гарем

یار در چشم و من دلشده خون می‌گریم

Дӯст дар хонаи ман аз шаҳр бурун ме гарем

دوست در خانه من از شهر برون می‌گریم

Дидаи абр ки май бораду ҷӯӣ ки равад

دیده ابر که می‌بارد و جویی که رود

Кош дидӣ ки ман шефта чун ме гарем

کاش دیدی که من شیفته چون می‌گریم

Киштзори фалакии сабзи з борон манаст

کشتزار فلکی سبز ز باران منست

Бе баҳори ту ман аз абр фузун ме гарем

بی‌بهار تو من از ابر فزون می‌گریم

Ҳама гарӣанд ки гиранд раҳи ҳушёрӣ

همه گریند که گیرند ره هشیاری

Ман сўдоздаҳ аз ишқ ҷунун ме гарем

من سودازده از عشق جنون می‌گریم

Сӯхти он гӯна ки хокистар ман дод ба бод

سوخت آن گونه که خاکستر من داد به باد

Зотши ин фалаки оина гаван ме гарем

زآتش این فلک آینه‌گون می‌گریم

Паст кард ин тани хокии дили афлокии ман

پست کرد این تن خاکی دل افلاکی من

Мурғ болоем аз андеша дун ме гарем

مرغ بالایم از اندیشه دون می‌گریم

Умрҳо рафта ва ман бехабар аз ганҷи ҳузур

عمرها رفته و من بی‌خبر از گنج حضور

Ганҷи зоҳир шуда аз шарм кунун ме гарем

گنج ظاهر شده از شرم کنون می‌گریم

Дидау доману атрофи ман аз хӯн шудаи лаъл

دیده و دامن و اطراف من از خون شده لعل

Диргоҳии сет ки бе лаъли ту хӯн ме гарем

دیرگاهی‌ست که بی‌لعل تو خون می‌گریم

Дар раҳи ишқи басии марҳала тай кардау боз

در ره عشق بسی مرحله طی کرده و باز

Ъқботист ки бероҳнмўн ме гарем

عقباتیست که بی‌راهنمون می‌گریم

Дили ман ҷӯ шуд ва дарё шуд ва ором гирифт

دل من جو شد و دریا شد و آرام گرفت

Боз май ҷӯшам ва дар айн сукӯн ме гарем

باز می‌جوشم و در عین سکون می‌گریم

Ба ҳилолӣ ки намӯд абрӯии он моҳ ва намӯд

به هلالی که نمود ابروی آن ماه و نمود

Руху болои марои зард ва нигун ме гарем

رخ و بالای مرا زرد و نگون می‌گریم

Ту сафоро ба барои қофилаи солори сабот

تو صفا را به برای قافله‌سالار ثبات

Ки ман аз тавсани айём ҳрўн ме гарем

که من از توسن ایام حرون می‌گریم