Шоҳид моҳаст махфӣ дар зуҳӯри хештан

شاهد ماهست مخفی در ظهور خویشتن

Офтоби мост дар ҷлбоби нури хештан

آفتاب ماست در جلباب نور خویشتن

Аҳмади мо басти эҳром аз дар дайри талаб

احمد ما بست احرام از در دیر طلب

То мушарраф шуд бмъроҷи ҳузури хештан

تا مشرف شد بمعراج حضور خویشتن

Мӯсои ҷонро басират дод ва аз шохи дарахт

موسی جان را بصیرت داد و از شاخ درخت

Навбати ании ано аллоҳ зад батавр хештан

نوبت انی انا الله زد بطور خویشتن

Дод дилро нағмаи Довӯдӣ ва беҳарфу савт

داد دل را نغمه داودی و بی حرف و صوت

Хонд дар кҳсор ва дар водии збўри хештан

خواند در کهسار و در وادی زبور خویشتن

Зер пар бигирифт бадву хатмро чун ҷилва кард

زیر پر بگرفت بدو و ختم را چون جلوه کرد

Он сулаймони ҳақиқат дар зуҳӯри хештан

آن سلیمان حقیقت در ظهور خویشتن

Исои моро бишорат дод бар нури вуҷӯд

عیسی ما را بشارت داد بر نور وجود

Офтоби рӯҳ бо андоми ъўри хештан

آفتاب روح با اندام عور خویشتن

Комили мо нуқта шуд дар таҳти бои исми зот

کامل ما نقطه شد در تحت بای اسم ذات

Гашти сорӣ дар ҳуруф ва дар сутури хештан

گشت ساری در حروف و در سطور خویشتن

Ёр бар кун ва макон бигузашту ҷон тоза дод

یار بر کون و مکان بگذشت و جان تازه داد

Ҳар дил ва ҳар ҷон ки дид андари убӯри хештан

هر دل و هر جان که دید اندر عبور خویشتن

Аз камол зот омад то ҳаюлои нахуст

از کمال ذات آمد تا هیولای نخست

Комили мутлақ ки напасандад қусӯри хештан

کامل مطلق که نپسندد قصور خویشتن

Аз канори ҷӯй худ рӯйанд сарви қади хеш

از کنار جوی خود رویاند سرو قد خویش

Дар биҳишти худ хиромон кард ҳури хештан

در بهشت خود خرامان کرد حور خویشتن

Ман бхок афтода будам кард бар рӯем нигоҳ

من بخاک افتاده بودم کرد بر رویم نگاه

Чашм накушояд бкси ёр ар ғурури хештан

چشم نگشاید بکس یار ار غرور خویشتن

Ғайраташи хокистар буд сафо бар бод дод

غیرتش خاکستر بود صفا بر باد داد

Сӯхти моро ёр бо ишқи ғаюри хештан

سوخت ما را یار با عشق غیور خویشتن