Гоҳ дайасту навбати фасли баҳори ман

گاه دی است و نوبت فصل بهار من

Бинишастааст ёр чу гул дар канори ман

بنشسته است یار چو گل در کنار من

Бар ганҷ хусравӣ надаҳум кунҷи хонақоҳ

بر گنج خسروی ندهم کنج خانقاه

Имрӯзи даври даври ману ёри ёри ман

امروز دور دور من و یار یار من

Ҷон ёфтам зи давлати дил дар ҳузури ёр

جان یافتم ز دولت دل در حضور یار

Фархундааст рӯзи чунин рӯзгори ман

فرخنده است روز چنین روزگار من

Ҷбрилро з бол фиканд ва ҳануз нест

جبریل را ز بال فکند و هنوز نیست

Дар авҷи хеши бози ҳақиқати шикори ман

در اوج خویش باز حقیقت شکار من

Рӯй дилами бисмиати диёрӣ буд ки ӯст

روی دلم بسمت دیاری بود که اوست

Абрӯии дӯсти қиблаи шаръи диёри ман

ابروی دوست قبله شرع دیار من

Нақш ванигорро бздўдми зи лавҳи дил

نقش و نگار را بزدودم ز لوح دل

То гашти ҷои ҷилваи нақшнигор ман

تا گشت جای جلوه نقش نگار من

Аз ҷисму ҷон умед буридам ҳазор бор

از جسم و جان امید بریدم هزار بار

То дид рӯй ӯ дили умедвори ман

تا دید روی او دل امیدوار من

Дидам ки ишқ ӯст худованди коинот

دیدم که عشق اوست خداوند کائنات

Рӯзӣ ки шуд бкўии ҳақиқати гузори ман

روزی که شد بکوی حقیقت گذار من

Барадами бпои ишқи басари саҷдаи ниёз

بردم بپای عشق بسر سجده نیاز

Як қиблаи гашту икдлу икрўии кори ман

یک قبله گشت و یکدل و یکروی کار من

Додам зимоми мамлакати дили бадасти дӯст

دادم زمام مملکت دل بدست دوست

Боқӣ намонад дар кафи ман ихтиёри ман

باقی نماند در کف من اختیار من

Субҳасту ёри соқӣ ва ман дар хумори дӯш

صبحست و یار ساقی و من در خمار دوش

Ёрбпазир узр лаб мегусор ман

یارب پذیر عذر لب میگسار من

Ҷузи софи ғам ки сайқал ойина сафост

جز صاف غم که صیقل آئینه صفاست

Кӯи оби раҳматӣ ки нишонди ғубори ман

کو آب رحمتی که نشاند غبار من