Агар он мурғ ки рафт аз бар ман боз ояд

اگر آن مرغ که رفت از بر من باز آید

Бози бишкастаи пари рӯҳ ба парвоз ояд

باز بشکسته پر روح به پرواز آید

Мурғ боғ малакӯтаст дили ман ки парид

مرغ باغ ملکوتست دل من که پرید

Бҳўоӣӣ ки агар съўаҳ равад боз ояд

بهوائی که اگر صعوه رود باز آید

Зулф ӯ силсилаи ишқ буд чанги занам

زلف او سلسله عشق بود چنگ زنم

Ки бигӯаш дил аз он силсила овоз ояд

که بگوش دل از آن سلسله آواز آید

Ҳарами рози ҳақиқат дар фақрасту фано

حرم راز حقیقت در فقرست و فنا

Кист ҷузи дил ки муқӣми ҳарам роз ояд

کیست جز دل که مقیم حرم راز آید

Танзи чбўди бхдоўндии мо саҷда бурид

طنز چبود بخداوندی ما سجده برید

Ки бхлўтгаҳи мо он бут танноз ояд

که بخلوتگه ما آن بت طناز آید

Аҷзи пеши ору ниёзи аидл сар гашта ки ёр

عجز پیش آر و نیاز ایدل سر گشته که یار

Нознинист ки аз дстгаҳ ноз ояд

نازنینیست که از دستگه ناز آید

Бмзоқи ман шӯридаи хаёли лаби дӯст

بمذاق من شوریده خیال لب دوست

Шаҳди олӯдатар аз шукр Аҳвоз ояд

شهد آلوده تر از شکر اهواز آید

Ҳафт гарданда чолок бигардаш нарасанд

هفت گردنده چالاک بگردش نرسند

Дил чу дардасти ҳақиқати бтк ва тоз ояд

دل چو دردست حقیقت بتک و تاز آید

Сари ваҳдат чу таҷаллӣ кунад аз ғайби вуҷӯд

سر وحدت چو تجلی کند از غیب وجود

Офтобӣаст ки аз машриқ эъҷоз ояд

آفتابیست که از مشرق اعجاز آید

Лаби рӯҳи алқудсати инки ба ноӣ дили ман

لب روح القدست اینکه به نای دل من

Дами қудсии дамаду дмгаҳ ва дмсоз ояд

دم قدسی دمد و دمگه و دمساز آید

Ишқ сиррӣаст ки то сар насипорӣ ндиҳанд

عشق سریست که تا سر نسپاری ندهند

Нест нони пора ки аз дакка хбоз ояд

نیست نان پاره که از دکه خباز آید

Ҷамъ аздод кунад хусрави тавҳиди сафо

جمع اضداد کند خسرو توحید صفا

Ин сдоӣист ки дар хилват хроз ояд

این صدائیست که در خلوت خراز آید