АбуҲамзаи хуросонӣ ки мардӣаст

ابوحمزه خراسانی که مردیست

зи слоки тариқати рҳнўрдист

ز سلاک طریقت رهنوردیست

Бароаи каъбаи андар чоҳӣ афтод

براه کعبه اندر چاهی افتاد

На чоҳаст онкӣ дар вай моҳӣ афтод

نه چاهست آنکه در وی ماهی افتاد

БғоФли қасру айвон ҷумла чоҳаст

بغافل قصر و ایوان جمله چاهست

Бкомли чоҳ ва зиндон боргоҳаст

بکامل چاه و زندان بارگاهست

Бигуфто нафас ӯ фарёд сар кун

بگفتا نفس او فریاد سر کن

зи ҳоли худ хилоиқро хабар кун

ز حال خود خلایق را خبر کن

Ки орандати магари зини чоҳи берун

که آرندت مگر زین چاه بیرون

Рисӣ бар соҳилии зини баҳри пари хӯн

رسی بر ساحلی زین بحر پر خون

Бигуфто ҳозири оншоаҳ Маҷид аст

بگفتا حاضر آنشاه مجید است

Ки бар мо ақрби азҳбли вридст

که بر ما اقرب ازحبل وریدست

Таваккули ҷузи баҳақ зебанда набӯд

توکل جز بحق زیبنده نبود

Ки ҷуз ӯ кори соз банда набӯд

که جز او کار ساز بنده نبود

Расиданди амтҳонрои ногуҳ аз роҳ

رسیدند امتحانرا ناگه از راه

Ду тан аз раҳсипорон бар сари чоҳ

دو تن از رهسپاران بر سر چاه

Дар омад нафаси бўҳмзаҳи бФрёд

در آمد نفس بوحمزه بفریاد

Ки бояд хост инак зини ду имдод

که باید خواست اینک زین دو امداد

Вагарнаи мард бояд бо фалокат

وگرنه مرد باید با فلاکت

Туро бошад зи дасти худ ҳалокат

تو را باشد ز دست خود هلاکت

Дигар гуфт ӯ таваккул бошад ансб

دگر گفت او توکل باشد انسب

Ки ҳаст аз банда ӯ бар бандаи ақрб

که هست از بنده او بر بنده اقرب

Тасаввур кун ҳаст ин вақти охир

تصور کن هست این وقت آخر

Дар Андам аз ки ҷўӣии чораи дигар

در آندم از که جوئی چاره دیگر

Пас аз умрии маро ор ояд аз ин

پس از عمری مرا عار آید از این

Ки хоҳам чора аз махлуқи мискин

که خواهم چاره از مخلوق مسکین

Баҳақ бошад чиҳил солими таваккул

بحق باشد چهل سالم توکل

Кунун ҷӯям бнодории тавассул

کنون جویم بناداری توسل

Марои садбори беҳтари марги азин музд

مرا صدبار بهتر مرگ ازین مزد

Ки бошам шоҳ ва ҷӯям ёрӣ аз дузд

که باشم شاه و جویم یاری از دزد

Нишаст ва дод дил бар марг втн зад

نشست و داد دل بر مرگ وتن زد

Фусун гуфт ончии нафасаш бар даҳан зад

فسون گفت آنچه نفسش بر دهن زد

Аз ин бигузашт иксоъти банногоҳ

از این بگذشت یکساعت بناگاه

Сдоӣии дидкоид аз сари чоҳ

صدائی دیدکاید از سر چاه

Сар чаҳро палангӣ буд ва бикшод

سر چه را پلنگی بود و بگشاد

Муъаллақи гашт ва зудаш кард озод

معلق گشت و زودش کرد آزاد

Бигуфташ ҳотифии баҳри ту аинсон

بگفتش هاتفی بهر تو اینسان

Таваккул кард оташро гулистон

توکل کرد آتش را گلستان

Сбўъиро ки унвони ғазаб буд

سبوعی را که عنوان غضب بود

Туро шуд Фўзу раҳмати венаи аҷаб буд

تو را شد فوز و رحمت وین عجب بود

Касе кӯро таваккул дар ниҳод аст

کسی کو را توکل در نهاد است

Ҳалоки ақрби асбоб мурод аст

هلاک اقرب اسباب مراد است

Маро наздик хондӣ чун чунин нек

مرا نزدیک خواندی چون چنین نیک

Туро додам наҷот аз марги наздик

ترا دادم نجات از مرگ نزدیک

Фқиронрои чунин будаст авсоф

فقیرانرا چنین بود است اوصاف

Ту бар нафаси худ аз мардии даҳ инсоф

تو بر نفس خود از مردی ده انصاف

Агар бошӣ чунин , соҳиби лўоӣӣ

اگر باشی چنین، صاحب لوائی

Эмому перу шайху рҳнмоӣӣ

امام و پیر و شیخ و رهنمائی

Вагар на бигузар аз хон мноът

وگر نه بگذر از خوان مناعت

Бенон бинўоӣӣ кун қаноат

بنان بینوائی کن قناعت

Чу дар майдон мӯшӣ нест сабрат

چو در میدان موشی نیست صبرت

Ҳаваси чбўди бензади шеру бабрат

هوس چبود بنزد شیر و ببرت

Бони васфу камолу халқу сират

بآن وصف و کمال و خلق و سیرت

Набӯд онқўмро даъвӣу даъват

نبود آنقوم را دعوی و دعوت

Мақолу ҳолашони фақру фано буд

مقال و حالشان فقر و فنا بود

Ман ва мо дар тасаввуф кӣ банно буд

من و ما در تصوف کی بنا بود

Сад аз зарф холӣ ҳаст дар хур

صد از ظرف خالی هست در خور

На аз баҳрӣ ки аз гавҳар буд пар

نه از بحری که از گوهر بود پر