Дигар бишинав зи абди молики алмалик

دگر بشنو ز عبد مالک الملک

Ки ӯ Нӯҳасту олами ҷумла чун фалак

که او نوح است و عالم جمله چون فلک

Зуҳӯри моликиятро бмтлқ

ظهور مالکیت را بمطلق

з ҳақ бинад бакули мо сӯй алҳақ

ز حق بیند بکل ما سوی الحق

Ба бинад нафаси худро хоссаи мамлук

به بیند نفس خود را خاصه مملوک

Бадасти иқтидораши шиӣии мафлук

بدست اقتدارش شیئی مفلوک

Дар ӯ ёдби убудийяти таҳаққуқ

در او یادب عبودیت تحقق

Наёбад дар хулӯсаши раҳи тафарруқ

نیابد در خلوصش ره تفرق

Чу дид ӯ молик алмаликаст мавло

چو دید او مالک الملک است مولی

Убудийяти з баҳр ӯст аввалӣ

عبودیت ز بهر اوست اولی

Шавад аз қайди рқити худ озод

شود از قید رقیت خود آزاد

Ки кўнинш наёяд ҳеҷ дар ёд

که کونینش نیاید هیچ در یاد

Расад аз ҳақи муҷозоташи бткрор

رسد از حق مجازاتش بتکرار

Ки аз ҳақи молик алмаликасту мухтор

که از حق مالک‌الملک است و مختار

Ба рбқаҳ ӯст аз маи тобмоҳӣ

به ربقه اوست از مه تابماهی

Диҳад бар ҳар ки хоҳад подшоҳӣ

دهد بر هر که خواهد پادشاهی

Варо хонанд даравишони қаландар

ورا خوانند درویشان قلندر

Ки аз ҳар исм ва расмӣ ӯст бартар

که از هر اسم و رسمی اوست برتر

Қаландар нест дар ҳаддии мақомаш

قلندر نیست در حدی مقامش

Бирезад ҳар чаҳ шуд лабрези ҷомаш

بریزد هر چه شد لبریز جامش

Чу ташриф бақо доданд бар дӯш

چو تشریف بقا دادند بر دوش

Варои афканди вкрди онрои фаромӯш

ورا افکند وکرد آنرا فراموش

Пас аз он кӯи маликро ҳикмати омухт

پس از آن کو ملک را حکمت آموخت

Шуд андари кунҷи нодонӣ ва лаб дӯхт

شد اندر کنج نادانی و لب دوخت

Мапурс аз ман қаландарро ки он кист

مپرس از من قلندر را که آن کیست

Худо донад пас аз ҳастӣ шуд ӯ нест

خدا داند پس از هستی شد او نیست

Чу султони ду олам аз худо шуд

چو سلطان دو عالم از خدا شد

Ниҳоди онро ва дар далқ гадо шуд

نهاد آنرا و در دلق گدا شد

Шуд ар чаҳ хоки поиши зеби афлок

شد ار چه خاک پایش زیب افلاک

Чаҳ афлокӣ чаҳ зебӣ кам шуд аз хок

چه افلاکی چه زیبی کم شد از خاک