Ту ъбдолмонъи онрои дони бўоқъ

تو عبدالمانع آنرا دان بواقع

Ки дорад бози ҳақаш аз мавонеъ

که دارد باز حقش از موانع

« ъсии он ткри ҳўохири лакам » ро

«عسی آن تکر هواخیر لکم» را

Биёбад ваҷҳу бунаади аштлм ро

بیابد وجه و بنهد اشتلم را

Биёбад ваҷҳи онро каз чаҳ ҳосил

بیابد وجه آنرا کز چه حاصل

Нашуд шиӣӣ ки бар вай буд моил

نشد شیئی که بر وی بود مایل

Диҳад ҳақ « ани тҳбўо »ро бсирш

دهد حق «ان تحبوا» را بسیرش

Ки ончизӣ ки хоҳад нест хайраш

که آنچیزی که خواهد نیست خیرش

Агар ёбӣ ки аз чизеи шӯии паст

اگر یابی که از چیزی شوی پست

Диҳандатгар ки ҳам андозӣ аз даст

دهندت گر که هم اندازی از دست

Ва гирдоне ки аз баҳри ту суд аст

و گردانی که از بهر تو سود است

Шӯии хоҳонаш ар чаҳ бад намӯд аст

شوی خواهانش ار چه بد نمود است

Наёяд дар мазоқати хуши дўоӣӣ

نیاید در مذاقت خوش دوائی

Вале минўшӣ аз баҳри шФоӣӣ

ولی مینوشی‌ از بهر شفائی

Бъдолмонъи ин маънӣаст макшуф

بعدالمانع این معنی است مکشوف

Аз он хотири з хоҳиш дошт мавқуф

از آن خاطر ز خواهش داشت موقوف

На ҳаргиз дар хаёли хайр ва шар аст

نه هرگز در خیال خیر و شر است

На банди ҷалби нафъу дафъ зр аст

نه بند جلب نفع و دفع ضر است

Намояди манъ аз худ майли худ ро

نماید منع از خود میل خود را

Баҷо аз ҳақи шиносади неку бад ро

بجا از حق شناسد نیک و بد را

з худ донад бадигар пеши сирост

ز خود داند بدی گر پیش سیراست

зи ҳақи амре ки ояд маҳз хайр аст

ز حق امری که آید محض خیر است